De carnavalsperiode is aangebroken en dat betekent nietsverhullende spandex, glitterende marcellekes en Lemmy Kilmister-waardige pornosnorren. In ons geval levert dit niet meer op dan enkele compromitterende foto’s, maar interessanter wordt het bij de rotgetalenteerde muzikanten van Sekushi: ziedaar het gevaarlijk aanstekelijke debuut Sekushi III. Wij halen even de emmer glitter en borsthaar.
Voor zij die nog niet mee zijn: Sekushi is het ongelikte collectief dat losjes ontstaan is uit de Antwerpse flamencogroep Farfar, reeds meermaals bejubeld door onze redactie. In deze formatie hebben ze het gemunt op onze dansvloer, met hun aanstekelijke gitaarriffs. Gitaren? In de disco? Mag dat wel zomaar? Just wait and listen: met slechts twee EP’s op het rekest mogen ze onder andere Otto-Jan Ham, Lara Chedraoui en Rudy Trouvé tot hun schare fans rekenen en gooit de vooruitgeschoven single “Witches” terecht hoge ogen op de Vlaamse radiostations. Hoog tijd dus om met hun debuutalbum Sekushi III – de EP’s worden geteld als een volwaardig lid van de club – uit te groeien van ‘best bewaard geheim’ tot Antwerps finest.
De vraag die op onze lippen brandt voorafgaand aan de eerste luisterbeurt is dus of de bende in staat is om de huid van de gimmick van zich af te schudden en ons tien nummers lang te boeien. Het antwoord? Een volmondige ‘jazeker’. We krijgen dansbare garagerock, doorspekt met Mediterraanse pimento en vol opengedraaide fuzz. Ik hoor uw maag al keren bij deze combinatie, maar vertrouw ons: deze mannen kunnen spelen als de beste, en het is net daarom dat dit kan werken.
Het is vanuit die gewaagde cocktail dat met slechts enkele accenten extra in de verf te zetten een gevarieerde plaat oplevert. Met opener “Hoot” en het iets mindere “Pew” mikt het gezelschap voornamelijk op de wiegende heupen en de pompende vuisten, het is Yin Yin op z’n best. En als die laatsten het al tot op het Amerikaanse KEXP hebben geschopt, waarom Sekushi niet ook? “Cabra”, “Mutt” en “Caviar” klinken filmischer, als een gevaarlijke mix van Glass Beams en Stavroz. Hier komt het woestijnzand van Farfar toch wat prominenter binnengewaaid. “Silk” en “Drift” zijn dan weer meer ingetogen, hier horen we in de verte Khruangbin of zelfs Morricone. Halfweg die eerste mept een loeihard refrein dit evenwel aan flarden, waarna het met die dromerige intro in dialoog gaat. Een adembenemende dans van the beauty en the beast.
We willen ook even een aparte paragraaf besteden aan de uitschieters. Op de vettige trage “Claudine” haalt Rudy Trouvé Gainsbourg boven om de liefde te bezingen voor zijn favoriete nachtvlinder. Het past perfect in de filosofie van deze groep: waarom Rudy Trouvé? Waarom in het Frans? Wel – waarom niet, zeker als het zo aanstekelijk werkt. En dan is er uiteraard “Witches”, een soort Belpop-interpretatie van Sleaford Mods met een heerlijk hoekig refrein dat we rekenen tot het beste wat we in jaren hoorden in ons plat landje.
Sekushi maakt hier dus een plaat die smeekt om live gebracht te worden. We hopen dat ze het verrassend gevarieerde palet van deze debuutplaat dan ook ten volste zullen kunnen overbrengen naar het grote publiek. De ingrediënten zijn er alvast: de sterke livereputatie, de anthems, en de ondersteuning van de Belgische beau monde. Tijd om dat potje nu maar eens heerlijk te laten overkoken.
