Maggie Gyllenhaal – gevierde actrice in onder andere The Dark Knight, Adaptation en Donnie Darko – neemt sinds de jaren 2020 ook af en toe plaats in de regiestoel, wat het heel matige The Lost Daughter opleverde. Niks daarin had ons dan ook kunnen voorbereiden op het losgeslagen en onevenwichtige maar ook ronduit briljante The Bride! (met uitroepteken, iets wat u zeker zal begrijpen na het zien van de film). In het zog van Guillermo del Toro’s redelijke maar slechts half geslaagde nieuwe versie van Frankenstein, waagt Gyllenhaal zich nu aan een moderne interpretatie van het vervolg op die hit van Universal uit de jaren negentiendertig: het alom geprezen The Bride of Frankenstein.
Het monster wordt ditmaal vertolkt door Christian Bale, geen toeval wellicht aangezien Gyllenhaal als Rachel met hem het scherm deelde in Christopher Nolans middendeel uit de succesvolle TDK trilogie. Om niet ten onder te gaan aan chronische eenzaamheid verzoekt hij in het Chicago van de jaren negentientwintig Dr. Euphronius (Annette Bening) om hem een gezellin te bezorgen. Die komt er in de vorm van het dode lichaam van Ida (Jessie Buckley, die voor haar rol hier veel meer een Oscarnominatie verdient dan voor Hamnet). Ida wordt op een avond plots bezeten door de geest van de dode Mary Shelley – uiteraard auteur van de beroemde roman aan de basis van dit alles – komt te sterven en wordt weer tot leven gewekt als recalcitrante levenspartner van Frankensteins creatie. De film die daarrond vervolgens geweven wordt, valt op geen enkele manier onder één term te catalogiseren: steampunk-fantasie, gothic romance, ode aan de klassieke gangsterfilm en musical (voor wie er in voor is, wordt er gretig met namen gespeeld), feministisch pamflet en surrealistische griezelprent… het zijn maar een paar van de mogelijke etiketten die je hier zou kunnen op kleven. Thematisch en stilistisch doet het allemaal soms wat denken aan een mix van Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn) en Yorgos Lanthimos’ Poor Things, visueel leunt de prent dan weer aan bij Joker. Dat laatste is zeker geen toeval want de fotografieleider is Lawrence Sher, de man die ook achter de camera stond voor beide films van Todd Phillips met Joaquin Phoenix in de hoofdrol en die hier ontegensprekelijk zijn stempel drukt op de beelden.
Met de talloze filmische referenties, de voortdurende omschakelingen in toon en de vele thema’s – van #metoo tot genderrollen en stereotypering – zou je eigenlijk moeten stellen dat The Bride! veel te veel tegelijkertijd probeert te zijn. En hoewel dat absoluut waar is, kan je er ook niet om heen dat dit een film is waar zo’n elektrificerende kracht en visuele dynamiek van uitgaat, dat je je ogen geen seconde van het scherm kan afhouden. Je moet
het zien om te geloven hoe in het statige art deco decor van een hotel (Karen Murphy, production designer voor onder andere Baz Luhrmanns Elvis levert andermaal schitterend werk) het monster zijn matinee-idool Ronnie Reed ontmoet (Gyllenhaals broer Jake) en het hele feest ontaardt in een zombiedans op de tonen van Puttin’ on the Ritz, een passende verwijzing naar Young Frankenstein van Mel Brooks. Er zijn te veel van dergelijke hoogtepunten om op te noemen en dan hebben we het nog niet eens over de heerlijke hommages aan Arthur Penns Bonnie and Clyde of de bij momenten oogstrelend mooie widescreen composities. Ja, The Bride! is eigenlijk een beetje een rammelende puinhoop die gewoon niet weet hoe coherent te blijven en wanneer genoeg genoeg is geweest. Maar precies daarom is het opwindende cinema die met haar gulzig stilisme loopt te pronken op een manier die voor elke filmliefhebber onweerstaanbaar zou moeten zijn.
