Régis Loisel is een monument van het Europese stripverhaal. Ook op gezegende leeftijd blijft hij de lezer en zichzelf verrassen. Samen met Jean-Blaise Djian maakte hij Het laatste huis net voor het bos.
We hebben bij enola.be wel een boon voor Régis Loisel. In het verleden werd er al erg vaak aandacht besteed aan de stripalbums waaraan hij meewerkte. Het archief van de site herbergt recensies van vorige reeksen als Een Godverdomse Klootzak, dat Loisel schreef voor Olivier Pont, en Magasin General, de succesreeks die Loisel samen maakte met Jean-Louis Tripp in totale combinatie. Voor deze reeksen had Loisel al een naam als een huis in het Europese stripverhaal, vooral door de klassieke reeksen Op zoek naar de Tijdvogel en Peter Pan.
Wat een auteur als Loisel boeiend houdt, is zijn doorgedreven inzet om elk boek te maken alsof het zijn debuut is. Telkens is er een massa inzet en de wil om de begane paden te verlaten. Dit valt ook op bij zijn nieuwste album, Het laatste huis net voor het bos. Dit maakte hij op basis van een verhaal van Jean-Blaise Djian, met wie hij eerder ook al de reeks De Grote Dode schreef.
De focus op absurdisme was niet eerder zo groot bij Loisel als in dit album. In het huis uit de titel woont een bijzondere familie de Cormolan. Door een samenloop van omstandigheden komt de zoon Pierre op bezoek bij zijn ouders, net op het moment dat de lieftallige Mimi als escorte ook bij dat huis aankomt. Dat zij door de moeder ingehuurd is ter gelegenheid van de verjaardag van de vader van Pierre, mag al bijzonder lijken. Het is niets in vergelijking met het verhaal dat zich in de dagen die volgen, ontwikkelt. De familie de Cormolan hangt aan mekaar door geschifte situaties en verbanden. Dat zijn moeder magische krachten ontleent aan een lipstick is dan nog een van de meer logische elementen in het verhaal.
Ondanks de hoge mate van geschiftheid in dit album, behoudt het scenario ook een focus op de menselijkheid en de relaties en frustraties die tussen de personages doorheen de jaren opgebouwd zijn. De menselijke interactie die een van de rode draden is in Loisels werk, blijft op die manier toch ook aanwezig in de nieuwe strip, tussen alle bevreemdende creaties in.
Aan dit album heeft Loisel vele jaren gewerkt. Hij gaf online al aan dat een dik one-shot maken op dat vlak veel lastiger is om los te laten dan bij een korter deel in een langere reeks. Voor een stuk merkten we dit omstandig ontstaansproces wel aan het album zelf. Het zit tjokvol ideeën en de structuur doorheen het album lijkt nu en dan wat te haperen. Qua tekeningen zitten er ook wel opvallende verschillen binnen bepaalde pagina’s en zelfs tussen prenten doorheen de pagina’s. Loisels stijl is natuurlijk altijd al los geweest, wat mee de charme van de tekeningen bepaalt. Toch zijn de verschillen in dit album opvallender.
Finaal blijft het oordeel over Het laatste huis net voor het bos uiteraard wel positief. De swingende combinatie van geschift absurdisme en een menselijke warmte in de personages werkt wonderwel en maakt ook deze nieuwe Loisel meer dan het lezen waard. Als volgend project zet Loisel zich zelf nog eens aan het allerlaatste deel in de allerlaatste cyclus van de Tijdvogel. Hiermee zal hij menig cirkeltje rond maken voor nostalgische fans van het eerste uur.
