De wereld is naar de vaantjes, tijd voor cynisme? Niets daarvan, aldus het Gentse Lézard, dansen zul je! Hun discoraket liet geen spaander heel van alle podia die ze reeds betraden. Met de debuutplaat Que Se Passe-t-il is de impact iets meer bescheiden, maar nog steeds raak. Welkom op hun infernale dansvloer.
De hagedis, een minidino in de marge, veroordeeld tot onzichtbare holen en spleten. Niet meteen een toepasselijke naam voor het gelijknamige Gentse Lézard, zo lijkt ons: ze kwamen al aan het venster piepen als finalist van Humo’s Rock Rally in 2024 en winnaar van Sound Track Oost-Vlaanderen. Tel daar sindsdien nog de memorabele passages langs onder andere Pukkelpop, ESNS en Reeperbahn in Berlijn bij, alsook een frontvrouw-annex-topmodel alsook een keyboardstatief-annex-strijkplank en je weet: deze gaan we zien komen.
Que Se Passe-t-il is een rit met maar liefst dertien etappes, maar voor u gaat zitten met een weekvoorraad blikvoedsel: het is in een ruk voorbij – en veel zitten komt er bovendien niet aan te pas. Hyperkinetische electro vormt de hoofdmoot, een dadaïstisch theater op hoogspanning. Deze punky en je ne sais quoi-attitude schept een uniek sfeertje, maar zorgt er anderzijds natuurlijk wel voor dat vele songs het stadium van leuk ideetje amper ontgroeien en snel weer vergeten zijn.
Maar eerst dus over dat sfeertje. Tegelijk speels en wanhopig, gesofisticeerd en spotgoedkoop. Het voelt aan als het laatste feestje voor de apocalyps – of juist het eerste erna. Als middel worden op hol geslagen synthesizers van kermiskwaliteit, kreetjes allerhande en wild rondgestrooide lettergrepen aangewend. Opener “Coltrane & XTC”, de oorwurm “Manifastique” of het brutale, Brits aanvoelende “Party In The U.S. of E” vormen hiervan de meest aangename syntheses. Niet zelden horen wij hierbij een gooi naar Bombataz, Shht, Pas De Deux of zelfs Talking Heads.
De eerlijkheid gebiedt ons wel te zeggen dat dit jachtige en continue haasje-over spelen van de bandleden soms tot een ideeënbrei leidt waarin de mogelijke song blijft hangen. We classificeren nummers als “Happy”, Dance Tonight” of “Nothing At All” onder deze noemer van iets te morsig enthousiasme.
Gelukkig is het niet enkel eenzijdige gimmick-electro op deze debuutplaat. “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop” speelt de theatrale kaart doeltreffend uit. We horen English Teacher, zij het met meer glitters. Of wat gezegd van de dansbare indierock in “Person Of Consistency”, zo weggelopen uit de nillies? “Love Is In The Air Tonight” is No Doubt op z’n ruigst, een kaal nummer dat de naïeve positieve tekst iets sadistisch doet krijgen. Clever. Af en toe gaat de voet ook even van het gaspedaal: “How Does It Feel” klinkt als Mauro Pawlowski op z’n funkiest en “Wonder What They Said” is slepend en zoekend, met zanger Neil Claes in een hoofdrol.
En dan is het weer voorbij. Goed? Slecht? Echt? Fake? Geen idee eigenlijk welk gevoel er overblijft na deze wervelwind. We krabbelen recht, leggen ons haar weer in de plooi en stamelen: Que Se Passe-t-il ?
