West-Vlamingen, ze staan erom bekend harde werkers te zijn. Het tegendeel zal alleszins niet bewezen worden door singer-songwriter Romanie, die zich ondertussen ook officieel Australische mag noemen. Het leven is duur, daar aan de andere kant van de wereld, dus stal ’s lands grootste grafter tussen haar vijf – of ondertussen zes? – andere jobs tijd om het voorprogramma van pakweg 10CC en Trixie Whitley te verzorgen, met Angus & Julia Stone op het podium te staan, workshops te volgen bij Adrianne Lenker, en een tweede plaat op de wereld te zetten. It’s Not That Funny móést eruit, en laten we maar gewoon dankbaar zijn voor dit louterende indiepoppareltje.
Het was niet eens haar bedoeling om met een opvolger voor Are We There Yet? op de proppen te komen, laat staan zo snel. Er waren echter emoties, en zoals het muzikanten in hart en nieren betaamt, hebben die een uitlaatklep nodig. Romanie giet die nog steeds in dat breekbare (en immer hippe) jasje waar we haar aan herkennen, maar doet dat zodanig vastberaden dat het je niet volledig de dieperik in trekt. “Anything or Anyone” opent met voorzichtig gitaargetokkel in de lijn der verwachtingen, “I Tried To Erase You” tekent die lijnen verder uit, maar voegt al meer gelaagdheid toe met een aanwezige, maar relaxte baslijn. (Later ook: “When Will We Lose Hope”). Hoewel het thematisch steeds de donkere kant uitgaat, wordt het nooit melodramatisch, mede dankzij speelsere verwoordingen à la “You seemed to hold the pen / That wrote the word ‘stupid’ on my face / The ink has dried / Now you’re nothing but a stain” en “I left it all-in that bathroom stall / When I flushed my dreams”.
“Falling” bouwt verder op tot een album highlight, met z’n gruizige riff, ongedurige drums en overall rockattitude. Nog steeds die zuivere engelenvocals, maar bijna verveeld en een stuk gevaarlijker – een knipoog naar het kwade keffertje op het edgy album artwork van de hand van Charlotte Hennion. Pluspunten ook voor de bijbehorende video, waarvoor ze haar hele band en een hoop vrienden in trouwjurken stak. We spotten de grote mond van op de cover, die ook in de clip voor “Uh Oh” en “I Won’t Yell”, Romanies versie van een spoken word track met verdomd charmante “oeh-oeh-oeh’s”, zijn opwachting maakt.
“Our Darkness Grows”, “Thrift Shop” en “I Can’t Think About A Future” vormen een softer indierock trio dat vlotjes in het oor ligt, maar iets minder blijft hangen. We missen er nog iets extra’s, en “Uh Oh” weet wat we bedoelen: dat vervelende losse steekje, waar je steeds aan blijft haken, dat je dwingt even stil te staan. Gelukkig lapt Romanie de belofte om niet te schreeuwen nog maar eens aan haar laars – de gil op z’n Wet Legs is live al een tijdje een fan favourite, en werkt ook op plaat cathartisch. “Power At Play”, draait de volumeknop vervolgens weer omlaag, maar toont op een andere manier z’n tanden. De fragiele slottrack, eigenlijk een demo, legt de thema’s als angsten en politiek onrecht die door het album verweven zijn neer met een moedeloos “There is power at play / So I’ve got nothing left to say”.
Romanie is een geboren verhalenverteller, en ze weet als de beste wanneer en hoe ze nummers klein moet houden om haar woorden extra in de spotlight te zetten. Het allerliefst hebben we haar dan weer als ze haar grungy, fun-met-diepgang-kant etaleert. Als dit tweede album eigenlijk een accidentje was, kunnen we niet wachten op meer intentioneel werk van deze rijzende ster.
