De Denderstreek. Daar waar het water nog wel eens buiten de oevers durft te treden. Waar ze slijk en zandzakjes en boze blikken gewoon zijn. Gewrongen tussen oude industrie en nieuwe gentrificatie. Waar de helaasheid der dingen niet grappig is maar gewoon de buurman en er enkel in de nachtwinkel over echte gevoelens gepraat wordt. De Denderstreek.
“Denderslijk”, zo heette een van de sterktehouders op debuut Fear Is A Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy. “In de Denderstreek lachen ze er niet mee” schreef collega (mvs) toen al over Ronker. Gek dat die plaat nog maar van 2024 is, want er lijkt zoveel gebeurd in de tussentijd. De band tourde zich te pletter in binnen- en buitenland, frontman Jasper De Petter meldde zich aan bij de radio (bij Willy voor Staalhard) en tussenin werd er blijkbaar nog tijd gevonden om een tweede plaat op te nemen. En ook muzikaal lijkt de vroege Ronker ver weg. Songs als “MJ”, “Goliath”, “Fear” en “Slow Murder” hadden onder alle agressie altijd nog een soort catchy riff of een andere haak die weliswaar je huid openreet, maar die maakte dat de songs je meteen bijbleven – al was het maar als litteken. Je kon de moshpit al horen. De singles van tweede plaat Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever maakte al duidelijk dat de ingang hier moeilijker te vinden ging zijn.
Neen, een instant meebrulbare stamper staat er niet op Respect The Hustle. Deze tweede beluisteren, is meer in een poel van slijm, slijk en donderende geluidsgolven duiken en maar hopen dat het goedkomt. “Tall Stories” begint er na een minuutje aan en eigenlijk gaat de storm vier nummers lang niet liggen. De Petter klinkt nog manischer dan op dat al niet te vrolijke debuut Fear Is A Funny Thing. Wij horen meer metalinvloeden en nog minder genade met onze trommelvliezen. “Respect The Hustle” neigt naar speedmetal, maar gelukkig meer de trashkant dan pakweg DragonForce. Daarvoor heeft de band te veel naar The Shape of Punk to Come geluisterd. Ogen toe, fluimen incoming. “No Sweat”? Wij durven het te betwijfelen. Aan die “nihilist” die het refrein in ons oor brult zal het in ieder geval niet liggen. Wij zouden ook een week staken als er een trein aan deze snelheid over het traject Brussel-Gent dendert.
Het is een beetje een cliché, maar de harde stukken zijn dus harder en vooral compromislozer op Respect The Hustle. Maar de rustige stukken zijn dan ook rustiger, mooier en vooral ook meer welkom. “Clear The Air” is een gemeen bijtende hond die biefstuk geroken heeft, maar de bloedschone gitaarlijn in de break van de song verraadt dan weer het postrockverleden van De Petter en Bram Delcourt bij If Anything Happens To The Cat. Het maakt die laatste bocht des te meer een klap voor je hersens. Het langzaam opbouwende “Snuff” en “Where The Dogs Sleep” zijn daarna een heel nodige pauze recht in het midden van de plaat. Het lijken de meer stille getuigen dat de jaren van heftig touren er toch echt wel op ingehakt hebben. Het volledige instrumentale “Where The Dogs Sleep” doet ons met zijn piano en bliepjes zelfs een beetje aan “Pyramid Song” van Radiohead denken. Eventjes is de adem echt op. De motor versleten, kapot en al drie keer met verroeste vijzen terug in elkaar gedraaid door je maat die normaal brommertjes illegaal opfokt.
Maar voor wie dacht dat er nu echt bij de psycholoog op de sofa gehuild ging worden, is nog nooit in Liedekerke geweest. “House of Hunger” trekt een blik Monster open en begint de tweede ronde. Wij hebben hoeken in de kamer ontdekt die er volgens Pythagoras niet zouden mogen zijn. Telkens als je denkt dat die gitaar niet harder kan, doet Ronker er met plezier een streepje bij. Doe je meest versleten Vans aan, Respect The Hustle is vertrokken voor een laatste wild noisefeestje richting eindmeet. Wie heeft er zuurstof nodig als je “Disco Dust” in je longen kan hebben? “Deliver The Liver” en het razende “Limelighter” wonen in de fun house met alle ups en downs die daarbij horen. Nu Refused = dood, warmen wij ons aan deze gore aansteker die al door de handen van het halve jeugdhuis gegaan is. En toch is het slotwoord aan de bezinnende terugblik “Using Eyes”. Aan de afgeleefde lijven die alle mythes over het muzikantschap, de drugs en de rock ’n roll een halt toeroepen. Smile like a big boy tzal wel, horen wij iemand sardonisch grijnzen.
Deze Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever duurt maar veertig minuten en lijkt toch nog sneller voorbij, zo in een rotvaart gaat deze speedtrip. Tegelijk is ze logger, meer sludge, en daardoor misschien ontoegankelijker voor sommige oude fans. Maar waar debuut Fear Is A Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy ons toch vooral live van onze sokken blies, gaan wij deze plaat nog vaker thuis draaien vermoeden we. Je blijft ontdekken, je wilt de high van deze songs blijven voelen. Elke luisterbeurt voelt als een shot slijk waarvan wij niet willen weten wat erin zit, maar geef ons nog maar eentje.
Zondag 8 februari stelt Ronker hun nieuwe plaat voor in de AB samen met Wijf en HEISA, in het kader van Punk 50: Celebrating 50 years of punk. Dat concert is uitverkocht.
