Twee jaar nadat de Iraans-Canadese cineast Alireza Khatami met het absurde en tegelijk tragische Terrestrial Verses ( co-geregisseerd door Ali Asgari) zowel de Grote Prijs als de FIPRESCI Award won op het Luxembourg City Film Festival viel ook zijn derde langspeelfilm The Things You Kill in de prijzen met de internationale première op het Sundance Festival. Precies een jaar later krijgt deze bijzondere psychologische thriller, door Canada vooruitgeschoven als Oscar-inzending maar helaas niet weerhouden op de shortlist, een Belgische release, hetzij zeer beperkt wat dan toch weer vragen doet rijzen over de toekomst en strategie van bioscoopketens.
Ali (Ekin Koç), een leraar in Westerse literatuur, keert terug uit de Verenigde Staten om les te geven in zijn thuisland Turkije, maar het hoofd van zijn afdeling heeft maar weinig begrip voor zijn buitenlands avontuur en dreigt ook nog eens met het verminderen van zijn lesuren. Ondertussen probeert Ali ook te zorgen voor zijn langzaam wegkwijnende moeder en verzwijgt hij uit schaamte het harde verdict van een vruchtbaarheidstest tegen zijn echtgenote. Tot op dat moment lijkt The Things You Kill een sober en ingetogen drama te worden rond een man die allesbehalve goed in zijn vel zit, maar wanneer Alis’ moeder onder verdachte omstandigheden overlijdt en zijn strenge vader daar voor iets tussen lijkt te zitten verandert de prent plots van register. Reza, een dorstige vreemdeling die uit het niets op Alis’ landgoed opduikt en voorstelt om zijn dorre tuin onder handen te nemen is vastberaden om zelf wraak te nemen op de wandaad van de vader. Je kan terecht de vraag stellen waarom een wildvreemde zich daartoe geroepen voelt maar een spitsvondige hint zit alvast vervat in de voornaam van de regisseur. Het realisme wordt dan ook overboord gegooid, identiteit fragmenteert en een diep verontrustende sfeer die bijna Lynchiaans is voedt de onrust.
Khatamis’ film glijdt zo langzaam af in een koortsdroom die een boel thema’s onderzoekt zoals onverwerkt trauma, broze mannelijkheid en de illusie van verlossing na wraak. Symboliek is zoals vaak het geval bij dit soort cinema een belangrijke bouwsteen om de kijker te laten puzzelen in plaats van pasklare antwoorden voor te schotelen. Het desolate landschap dat bijzonder fraai gefotografeerd wordt – Kiarostamis’ Taste of Cherry is nooit veraf – weerspiegelt de emotionele toestand van Ali, maar ook water(-schaarste) en het veelvuldig gebruik van spiegels en de manier hoe personages daarin gereflecteerd worden vormen subtiele aanwijzingen (één knap camera-trucje met een spiegel springt er uit en mag nu al in het lijstje van mooiste shots van 2026). Verder zit er geen streep muziek in de film, maar dat zorgt er tegelijk voor dat zelfs het kleinste geluid aanvoelt als een waarschuwing dat het ergste misschien nog moet komen. En dat is wellicht ook de centrale gedachte van The Things You Kill: hoe hard je ook wenst te breken met het verleden, echo’s ervan zullen blijven nagalmen in het heden.
