Na Him eerder deze maand komt ook After The Hunt bij ons enkel uit via streaming – Luca Gudagnino die achter de camera stond, is nochtans geen kleine naam.
Luca Guadagnino brak internationaal echt door in 2017 met Call Me By Your Name, een alom bejubeld en gelauwerd drama dat ook de definitieve lancering betekende van de carrière van Timothée Chalamet. Al de lof voor die prent was terecht: het cinematografische vernuft spatte van het doek en de manier waarop Gudagnino in kleine visuele details de observaties van zijn personages en situaties uitdiepte, was indrukwekkend. Sindsdien gleed de Italiaan echter af naar gladde middelmatigheid – Challengers – of erger, naar totale overbodigheid – zijn erbarmelijke remake van Dario Argento’s Suspiria. Het is dan ook nog geen klein beetje een half mirakel dat de regisseur met After The Hunt een regelrechte comeback maakt. Dit explosieve drama, dat zeker en vast voor de nodige controverse zal zorgen (en al zorgde), laat plots weer de subtiele cineast zien die bijna een decennium lang verdwenen was en betekent daarenboven ook nog eens een terugkeer van formaat voor hoofdrolspeelster Julia Roberts, wiens aanwezigheid hier de verhaallijn ook nog eens een extra dimensie verleent.
Roberts speelt een professor filosofie aan de prestigieuze Yale-universiteit die het allemaal voor elkaar lijkt te hebben: een goede relatie met studenten en promovendi, een attente en intelligente echtgenoot die een praktijk heeft als gesprekstherapeut en een sterke werkrelatie met haar assistent Hank, bijzonder sterk vertolkt door een verrassende Andrew Garfield. Dat er onder dat rimpelloze oppervlak wel wat turbulentie schuilt, hoeft geen probleem te zijn … tot doctoraatsstudente Maggie (Ayo Edebiri) Hank na een feestje beschuldigt van seksueel grensoverschrijdend gedrag en het personage van Roberts in het oog van een storm terechtkomt waarin ze het heel moeilijk heeft positie te kiezen.
Dat Julia Roberts als actrice zelf uit een andere tijd stamt met andere normen die ook geldig zullen geweest zijn voor een vrouwelijke Hollywoodster die op een bepaald moment twintig miljoen dollar per film kreeg, draagt nog geen beetje bij aan de kracht van het scenario dat zich vervolgens ontvouwt. Voegt het script van Nora Garrett daarmee echt veel toe aan het #metoo-debat? Wellicht niet, maar dat is ook niet nodig; de film is geïnteresseerd in hoe de verschillende personages en generaties omgaan met het gebeurde en hoe allerlei andere verborgen agenda’s een rol spelen in het complexe schaakspel dat zich vervolgens ontspint.
Guadagnino van zijn kant – die hier opnieuw kiest voor het gebruik van pellicule in plaats van digitaal – toont van bij de opening dat hij hier eindelijk opnieuw van plan is zijn kunnen in te zetten ten dienste van sterk materiaal: de korte proloog van After The Hunt alleen al is beter dan alles wat de man de laatste jaren afleverde bij elkaar geteld. Maar daar blijft het niet bij, want het vervolg etaleert een bijzonder knappe inzet van filmische middelen: wisselende focus, veranderende lenzen en dito composities zorgen ervoor dat wat we zien ondersteunt (of tegenspreekt) wat we horen en begrijpen uit de dialogen. Er wordt op hoog niveau geacteerd door de hele cast, maar het is de manier waarop de film het visuele aspect gebruikt om dat acteerspel te schragen of net te ondermijnen die grote bewondering afdwingt.
Het is een verademing om Luca Guadagnino eindelijk weer op deze manier aan het werk te zien en het valt alleen maar te hopen dat dit het begin inluidt van een echte renaissance. Wat de film zelf betreft: het is jammer dat veel van de polemiek zich zal toespitsen op het onzinnige debat of dit nu een anti#metoo-prent is of net het omgekeerde, terwijl waar het echt zou moeten omgaan – of de ideeën ook vertaald worden in een doordachte vorm – daarbij helaas uit het oog wordt verloren.
After The Hunt is te zien via Amazon Prime
