Een decennium geleden ongeveer kondigde Rebecca Zlotowski zich aan als een redelijk interessante nieuwe Franse filmstem, een belofte die ze helaas nadien nooit echt kon waarmaken. Nu is er Vie Privée, een titel die in de eerste plaats lijkt te bestaan omdat Jodie Foster trots is op het feit dat ze goed Frans spreekt en de wens uitte nog eens in een Franstalige productie te kunnen aantreden. Dat klinkt misschien wat oneerbiedig – Foster is uiteraard een sterke actrice – maar dat is toch vooral het gevoel dat je bekruipt tijdens het bekijken van deze volslagen ongeïnspireerde psychologische thriller. Het is best oké dat de Amerikaanse actrice haar Frans wil etaleren, maar dat is daarom nog geen reden om deze filmische misdaad tegen de mensheid op het publiek los te laten.
Foster speelt een therapeute van wie een patiënte heel plots komt te sterven, waarna de dochter opduikt die vertelt dat het om zelfmoord ging en de psychologe er langzamerhand van overtuigd geraakt dat het eigenlijk om moord ging.
Tot daar het doorzichtige verhaaltje, maar dat makke scenario is lang niet het enige element dat artistieke luiheid uitademt in Vie Privée. Zo is het personage van Foster bijvoorbeeld zo’n wandelend cliché dat we gaandeweg het gevoel hebben dat we een lijstje moeten aanvinken bij elke van ver op voorhand getelefoneerde mentale onrust die zal opduiken in de loop van het verhaal. De protagoniste valt immers helemaal in lijn met de dooddoener van de therapeut(e) die zelf nood heeft aan therapie, het lastig heeft met een scheiding, worstelt met trauma’s en natuurlijk te veel drinkt (én uiteraard een obligate, wat eigenzinnige obsessie heeft, zoals het feit dat ze vasthoudt aan opnemen op minidiscs). Veel echte verhaalopbouw is er niet – enfin, behalve dan een tenenkrullend slechte scène waarin regressietherapie Foster in een met nazi’s gevuld orkestgebouw doet belanden – en spanningsopbouw nog veel minder, aangezien het centrale mysterie dermate oninteressant is dat je er onmogelijk honderd minuten mee kan vullen. Van de beeldtaal moet het ook niet komen, die is braaf, vlak en flets, op zijn minst kan je zeggen dat dat dan toch in evenwicht is met de rest van deze oeverloos saaie bedoening.
Jodie Foster zelf brengt het er redelijk van af – toch het minste wat we kunnen verwachten – maar wat haar personage doormaakt, is allemaal zo banaal en voorgekauwd, dat ze wellicht in haar slaap ook nog deze vertolking tot een goed einde had kunnen brengen. Vie Privée is dan ook over de hele lijn een oefening in absolute overbodigheid … werkelijk niks hier is ook maar een seconde van uw tijd waard, laat staan een volledige kijkbeurt.
Trouwens … Psycho Killer van The Talking Heads is nog altijd een sterk nummer, maar je moet van veel beteren huize zijn dan de makers hier om daar nog iets boeiends mee te doen in een film over misdaad en therapie.
