“Brussel, vous êtes chauds?” Gorik van Oudheusden wist niet dat het koud was buiten. En als hij het wel doorhad, dan telde het niet. Zwangere Guy bracht donderdag de ING Arena onder stoom in een thuismatch vol liefde.
Filosofische vraag: als je van om de hoek komt, kun je dan van ver komen? De kwestie stelt zich vanavond zo ergens rond half tien. Nauwelijks achthonderd meter hier vandaan is hij opgegroeid, vertelt de rapper; in die blokken van Ganshoren. En ja, dat wil dus zeggen dat hij een hele weg heeft afgelegd. Jarenlang moest hij krasselen in de marge, weggelopen van een moeilijk bestaan, en zelfs het eerste succes kon dat gat niet vullen. Vandaag zijn de drugs en de drank dan toch afgezworen, en is Zwangere Guy gelukkig. “Mijn allerlaatste druppеl werd een hele lеvensles / Vond geluk binnen mijzelf en niet meer in een lege fles”, rapt hij meteen in tweede positie.
Het nummer is een afrekening met valse vrienden die hem lieten vallen toen hij die fles liet. Het is een zeldzame sneer, want in de ING Arena, zijn grootste zaalshow ooit, draaide het rond liefde, voor al zijn families. “Zijn jullie ready om mee gesguydenis te schrijven”, brult hij, en je weet dat hij dat in zijn hoofd zo schrijft. “Probleem” is het eerste bommetje, een ode aan zijn crews van M.O.L.E.M. en G.A.N.S.Hash van weleer; 1080 in postcode-lingo. Op het scherm flitsen punkstencils, want ook dat is hiphop.
Dit is een show als een wordingsgeschiedenis, met eerst de jaren op de straat in “Grijze Zone”. “Lange weg da’k heb afgelegd / Ik stond altijd klaar voor ’t harde werk”, rapt hij in “ZG All Day”. En dus gaat het voor het eerst over die familie: die moeder met wie hij eindelijk opnieuw verzoend is, een vader die thuis zit te bekomen van de chemo maar wel opnieuw in zijn leven is. En dan al die andere families: Stikstof, de crews van op straat, wij, dat ook. Zijn zus, die hij baas van zijn keet maakte, krijgt “Beter leven” opgedragen, en hoe hard hij ook benadrukt dat dat vanaf nu ons nummer is, de worsteling is nog steeds een uppercut. Toetsenist Umi moduleert zijn piano nog even, want ja. Het licht gaat uit, en vanuit het donker hakt Papa ZG nog even verder met “Gorik Pt. 1”, de linkse na die rechtse van daarnet.
Hij laat het doorbraaknummer, die venijnige affakkeling van zijn moeder, overgaan in een pleidooi voor psychologische bijstand. En nu alles toch is bijgelegd, gaat hij op zoek naar die mama in het publiek. In een mooi moment zie je heel de zaal meezoeken. “Sorry”, gaat het in “Gorik Pt. 2”, en als was de camera een kisscam pakken moeder en zus ZG elkaar eens goed vast.
En dat is dat. Genoeg in eigen navel gepulkt, de rauwe boombap van “Monkey Mind” – “maak plaats voor de breakdancers in de pit!” – gaat over in een tirade tegen iedereen die in de Brusselse politiek iets te zeggen heeft. Dat hij elke ochtend vijf crackheads tegenkomt op weg naar de crèche, dat het Godgeklaagd is. “OG’z” dan maar; als start van het blokje ambiance waarin ook de kameraden van Stikstof voor “Frontal” even mogen opdagen. En toch kruipt de woede waar ze niet gaan kan. PJ Seaux gordt de gitaar om, en je weet wat dat betekent.
Die van Channel Zero gejatte riff, natuurlijk. Wanneer Umi Defoort daarover zijn beat lost, barst het los. “Dit is HAAT” brult van Oudheusden, de razernij van “Vecht voor papier I” met heel zijn hebben en houden te lijf gaand. Wanneer het nummer overgaat in zijn rustigere tweede deel kruipt een rode lijn langzaam over het scherm; duidelijk.
Na zoveel geweld moet zelfs een ZG even ademhalen. Een kort filmpje toont zijn transformatie van zuipend drankorgel tot Guy in de yoga, een echo van een kloppend hartje. Conclusie? Dit is Guy, en die staat er alweer terug om lawaai te vragen voor zijn dochtertje. “Ze ligt in dromenland.”
In “Stoned en beneveld” wordt de liefde als redder nog eens bezongen op het ritme van een smartlap, het is niet van Oudheusdens beste nummer, wel een eerlijk. En nu we toch over familie bezig zijn, haalt hij ook freestyle-rapper Krikke94 het podium op. “Doen we er nog eentje. Heuj! Tweetje? Heuj!” Enfin, het eindigde met “we doen er nog acht”, en daarvan was een olijk meegebruld “Wie is Guy?”, een nummer dat Zwangere Guy desnoods in zijn slaap brengt, het eerste.
We zijn chaud. Het dak is niet meer nodig. “We zullen eens tonen waarom we zit- en staanplaatsen hebben”, brult van Oudheusden na een ziedend “Guttergang”, “R.A.F.” voegt de daad bij het woord. Alles is daarna gezegd, één bisnummer volstaat. “Tout seul, on va toujours plus vite / Mais ensemble, on va beaucoup plus loin”, rapt hij in “Loin d’ici” uit de Putain-soundtrack, en hij roept al zijn families het podium op terwijl het bonkende “Vous êtes zot” nog een keer ‘feestje’ speelt.
Zijn jeugd mag twee straten verder liggen, veel verder had hij het echt niet kunnen brengen.
Zwangere Guy staat op 4 maart in Vorst Nationaal.
