Het Raadsel van Atlantis was een van de mindere Jacobs-delen, hetzelfde geldt voor De Atlantische Dreiging binnen de verderzetting van de avonturen van deze twee Britse helden.
Blake en Mortimer is, net als Alex, zo’n serie die traditioneel zoveel tekst bevat dat je er als lezer soms tegenop ziet om eraan te beginnen. Edgar P. Jacobs en Jacques Martin wisten echter als geen ander hoe ze het statige karakter van de vertelstem en de stijve tekeningen moesten counteren met spannende, bijna tijdloze verhalen. Sinds 1996, toen Jacobs al geruime tijd overleden was, wordt de reeks voortgezet. Dat leidde in dertig jaar tijd tot negentien nieuwe delen, plus enkele buitenreeks-albums.
Yves Sente werkt tegenwoordig samen met de Nederlanders Peter van Dongen en Teun Berserik. Waar Berserik voorheen de potloodtekeningen verzorgde en Van Dongen de inkting deed, neemt van Dongen voor De Atlantische Dreiging de tekeningen volledig voor eigen rekening. Een jammerlijke keuze.
Wanneer dit duo samenwerkt, zie je een zeer degelijke post-Jacobsstijl. Van Dongen alleen oogt echter slordig en soms zelfs onverzorgd. Hoewel de reeks altijd veel tekst heeft bevat, tekende Jacobs de hoofden van personages slechts af en toe over de tekstballonnen heen. In dit album loopt dat de spuigaten uit; ofwel hapert er iets in de communicatie tussen de auteurs, ofwel is de redactie van de uitgeverij volstrekt ongeïnteresseerd. Ook de anatomie bevat onbegrijpelijke slordigheden. Sommige hoofden — en laat Blake en Mortimer de ’talking heads’-strip bij uitstek zijn — zijn ongelijk of uit proportie bij lichte perspectiefveranderingen. Men zou Van Dongen enkel nog moeten inzetten voor de inkting en het potloodwerk aan anderen overlaten.
Wel is er een dikke plus voor de manier waarop Van Dongen speelt met de klassieke Jacobs-bladspiegel, symmetrie en cirkelkaders. Mooi om te zien, al heeft dat soort platen toch wat allure verloren sinds Tardi de stijl in de jaren zeventig al zo genadeloos parodieerde.
Het scenario van Sente is, zoals vaker bij hem, vlees noch vis. De man heeft als schrijver twee specifieke talenten. Ten eerste kan hij gaten in het verleden van personages vakkundig opvullen. Denk aan de ontmoeting tussen Francis en Philip in De Sarcofagen van het 6e Continent. Ten tweede kan hij een verhaal kundig opstarten en larderen met leuke details en knipoogjes. Zo zien we in dit deel een korte cameo van Jane Asher, nadat haar latere lief Paul McCartney al opdook in Het Voronov-complot net op de dag dat hij John Lennon ontmoette.
Het probleem is dat Sente een verhaal zelden voorbij de helft krijgt en gepast weet af te ronden. Daar wringt in deze strip het schoentje. Waar Van Hamme, omdat hij de verhalen serieus nam maar de personages niet altijd, leuke albums kon opleveren als De Laatste Zwaardvis, neemt Sente alles zo serieus. Dat hij dit doet in een vervolg op wat mogelijk het zwakste verhaal uit de Jacobs-periode was (Het Raadsel van Atlantis), maakt van het lezen een hele klus. Het uitstapje naar een andere planeet is vergezocht. Het verhaal had op aarde moeten blijven om dieper in te gaan op Doggerland, zoals Sente deed met de Arthur-legende in het vorige deel. Een staatsgreep verijdelen in de ruimte om een ‘MacGuffin’ terug te halen, voelt simpelweg onnozel aan.
Dit deel is dan ook geen hoogvlieger. Gelukkig is er een ander team (Fromental, Bocquet en Aubin) dat met Terug naar Lhassa wellicht de ‘fun’ in de reeks kan terugbrengen die ze ook al afleverden met Acht uur in Berlijn. Als Sente daarnaast opnieuw de krachten bundelt met zowel Van Dongen áls Berserik voor de aangekondigde familiegeschiedenissen (De Erfgenaam van het Eiland Man en Het Spook van Rowan House), kunnen we dit deel snel vergeten.
Net als Asterix is Blake en Mortimer gebonden aan een strikt charter. Toch bewijzen de betere albums dat de reeks pas echt tot leven komt wanneer een scenarist de grenzen daarvan opzoekt. Door te krampachtig vast te houden aan wat mag en niet mag, zoals Sente hier doet, verzandt het verhaal in middelmatigheid. Misschien moeten de makers eens over het muurtje kijken bij Lefranc. Daar wordt de laatste tien jaar gewerkt met twee vaste teams die elk een eigen visie op het bronmateriaal loslaten. Dat levert een consistente degelijkheid op. Niets meesterlijk, maar het stelt nooit teleur. Bovendien slaagt men er bij Lefranc wél in om af en toe een geslaagde cover af te leveren. Dat laatste is misschien wel de meest flagrante nalatigheid in deze voortzetting van Blake en Mortimer: wie de huidige covers goedkeurt, verdient op staande voet ontslag.
