Een jaar na Wicked: Part I zet regisseur Jon M. Chu zijn tweeluik verder met Wicked: For Good, het deel dat de musicalfinale moet dragen én de brug slaat naar het icoon dat The Wizard of Oz blijft. De film raapt de draad meteen weer op: Elphaba groeit uit tot de gevreesde ‘Wicked Witch of the West’, terwijl Glinda steeds steviger richting haar publieke rol als ‘Glinda the Good’ wordt geduwd. Tegelijk krijgt Dorothy’s welbekende aankomst in Oz vorm, terwijl ook de oorsprong van het trio dat haar zal vergezellen naar ‘The Wizard’ — de Vogelverschrikker, de Blikken Man en de Bange Leeuw — in beeld komt.
Chu blijft opvallend trouw aan de canon. De film opent met de Yellow Brick Road, trekt door de Emerald City, passeert het kasteel Kiamo Ko en de tulpenvelden, en strooit gul met visuele herkenningspunten. Ook op andere vlakken blijft Wicked refereren naar de klassieker van 1939, ook al liggen de rechten op de ‘Technicolor Ruby Red-shoes’ bij Warner: een regenboog manifesteert zich als symbool van Glinda’s magie, terwijl de zilveren slippers van Nessarose aan Dorothy’s voeten schitteren. De tornado die Dorothy naar Oz brengt, biedt Madame Morrible (Michelle Yeoh) een moment om haar krachten te tonen — tot ze gevangen wordt genomen en machteloos lijkt. Hoewel ze een sleutelfiguur is, verschijnt Dorothy nooit echt in beeld, enkel als contour of schaduw, een bewuste keuze die de focus van de film netjes op Elphaba en Glinda houdt. Tegelijk sluipt er nieuw detailwerk binnen: zo loopt Toto aan een leiband, een kleine maar belangrijke ingreep die de politieke verhoudingen in Oz scherp aankaart en Elphaba’s dierenrechtenstandpunt extra fundament geeft. De politieke en morele thema’s uit Maguires bronmateriaal van 1995 blijven op die manier aanwezig, maar tegelijk balanceert de film geregeld op de grens van een Disneyland-attractie.
Waar de Broadway-versie uit 2003 zijn volledige verhaal in 2 uur 45 kwijt kan, vullen de twee filmhelften samen bijna vijf uur, en dat voel je. De vele toevoegingen, flashbacks en extra scènes vertragen het plot. De musicalnummers zitten er uiteraard opnieuw in, zij het met veel hernemingen en het nieuwe solonummer van Glinda “Girl in the Bubble”, waarin Chu plots wél losgaat met cameratrucs. De rest van de film blijft bij vrij standaard medium shots, wat opmerkelijk is in het kleurrijke en visueel rijke decor. Ondertussen blijven enkele bekende namen verbazend onderbenut. Colman Domingo krijgt als Bange Leeuw amper tekst en Peter Dinklage als Dr. Dillamond verschijnt nog maar zegt niets meer. Voor een film die zo gul uitpakt met runtime voelt dat vreemd karig. Wat wel steeds blijft boeien, is de chemie tussen Elphaba en Glinda én de fascinatie voor Oz, die zelfs na meer dan een eeuw nog werkt.
Wicked: For Good is bombastisch aangekleed, bevat prachtige kostuums en blijft trouw aan zijn bronmateriaal, gesteund door twee sterke hoofdrollen die enkel nog gegroeid zijn sinds het eerste deel. Spijtig genoeg maakt de keuze om bijna alles uit het Oz-universum én de Broadway-versie te willen meenemen het tweede deel soms eerder een compleet overzicht dan een herwerking met een eigen visie.
