Ten voordele van de Warmste Week wordt de nieuwe strip Mijn hart in braille verkocht. Een warm stripverhaal voor warme mensen, hoe warm kan één stripverhaal het maken?
Joris Chamblain is een scenarist met een voorliefde voor menselijke verhalen. Hij kiest ook vaak voor kinderen en jongeren als hoofdpersonages en mikt met zijn verhalen op een publiek van kinderen en de zogenaamde young adults. Het Dagboek van Cerise was zijn doorbraak in de stripwereld, en sindsdien schreef hij tal van reeksen, zoals Enola en de fantastische fabeldieren, en hij schreef ook enkele albums van de klassieke reeks Yakari voor Derib. Met tekenares Anne-lise Nalin werkte hij eerder al samen aan Dagboek van een Maankind, dat in vertaling bij Kennes verscheen. Mijn hart in braille verscheen in het Frans bij het grote uitgeefhuis Dargaud, en wordt nu in het Nederlands vertaald door de ondertussen 20-jarige uitgeverij Daedalus.
Victor is een gevoelige, innemende jongen voor wie het leven niet enkel cadeaus brengt. Ondanks alles heeft hij het op school vaak moeilijk om zich een houding te geven en lijken zijn daden altijd andere gevolgen te hebben dan wat hij eigenlijk wil. Als lezer voel je zijn goede bedoeling, maar ook de frustraties die Victor zelf steeds voelt. Wanneer hij op school in de klas van Marie Jo komt, groeit daaruit al snel een bijzondere vriendschap. Marie Jo is rustig, slim, en droomt van een toekomst als celliste. Tegelijk heeft Marie Jo een vreselijk geheim dat haar droom lijkt te zullen verhinderen. Victor wil haar helpen, en zal er alles aan doen opdat Marie Jo effectief aan het conservatorium cello kan gaan studeren.
Zoals wel vaker bij scenario’s van Chamblain, balanceert ook Mijn hart in braille op de grens van menselijkheid en het zeemzoete. Toch slaagt hij deze keer in zijn evenwichtsoefening, want de mindere kantjes van Victor worden ook niet uit de weg gegaan, het verhaal is geen pure suikerspin, hoewel Chamblain altijd wel een voorkeur voor het betere feelgoodwerk zal hebben. Met Anne-lise Nalin heeft hij nog maar eens een bijzonder getalenteerde tekenaar gevonden. Haar door manga geïnspireerde stijl is bijzonder toegankelijk, maar ze slaagt er ook in om haar personages meer dan drie emoties te laten beleven. Ze legt flink wat nuance in haar figuren, waar het heel wat manga toch aan durft ontbreken. Ze durft bovendien ook rustige scènes voldoende tijd geven door mooi uitgewerkte platen. Nalin stond zelf in voor de kleuren en doet dat bijzonder goed. Ze varieert haar palet doorheen het album van scène tot scène.
Mijn hart in braille is een stripverhaal met een warm hart. Het boek is dan ook een geknipte keuze om ten voordele van de Warmste Week 2025 verkocht te worden. Dit mooie initiatief van Daedalus maakt Mijn hart in braille extra interessant als cadeautip voor onder de boom. Wat alles nog beter maakt, is het nieuws dat dit album pas het eerste deel in een trilogie zal zijn. In het Frans verscheen het tweede deel al, het derde deel is momenteel enkel nog maar in de romanvorm te krijgen van Pascal Ruter. Een vervolg kan niet gauw genoeg komen, om verder te genieten van de talenten van Anne-lise Nalin en Joris Chamblain.
