Kristen Stewart groeide uit van “dat meisje uit Twilight” tot een van de meest prominente actrices van haar generatie (het is opvallend dat hetzelfde kan gezegd worden van Robert Pattinson, haar tegenspeler in Twilight). Met het indrukwekkende The Chronology of Water zet de actrice nu ook de stap naar regie. Niet altijd een evidentie, maar de manier waarop Stewart zich van haar nieuwe taak kwijt, dwingt grote bewondering af.
De verhaallijn en structuur van The Chronology of Water is gebaseerd op de autobiografische literatuur van Lidia Yuknavitch, op een bepaald moment olympisch zwemster, maar vooral bekend als schrijfster die haar traumatische familiale geschiedenis van misbruik van zich afzette doorheen rauw, hard en uiterst confronterend werk dat niettemin dreef op intense poëtische kracht. Die beschrijving van Yuknavitch’ oeuvre is eigenlijk ook degene die past bij de film, en dat geeft meteen aan dat de nieuwbakken cineaste erin geslaagd is om een manier te vinden om de literaire bron naar een ander medium te vertalen en toch de kern van het materiaal te behouden.
Kort gezegd: dit is een absolute tour-de-force. De wijze waarop de film geluid (inclusief krassende naalden als op een plaat), beeld en montage inzet om in plaats van een netjes gedramatiseerde biopic – al zitten er zeker elementen van dat soort cinema op slimme manier verwerkt in dit alles – ons een soort stroom aan indrukken, gedachten en emoties te brengen, is echt wel verdomd gedurfd en zelfzeker voor een eersteling. Nooit hebben we als kijker het gevoel dat Stewart wil paraderen met haar eigenzinnige benadering, steeds blijft alles deel uitmaken van een uitgekiend concept dat probeert literaire vorm om te zetten in filmische vorm en tegelijkertijd poogt ons zo veel mogelijk deelgenoot te maken van het turbulente gevoelsleven en de trauma’s van de bijzonder gekwelde protagoniste. Die laatste wordt heel sterk neergezet door Imogen Poots. Poots heeft al een behoorlijk palmares, met verschijningen in onder andere I Kill Giants, The Father en Terrence Malicks Knight of Cups, maar zet hier echt wel het beste werk uit haar loopbaan neer. Dat ze trouwens al aantrad in een film van Malick lijkt hier bijna profetisch: zonder echt te
imiteren, is het heel duidelijk dat Stewart een gelijkaardig register bespeelt, het gebruik van voice-over in combinatie met een niet-lineaire vertelling doet bij momenten wel wat denken aan bijvoorbeeld Malicks The Tree of Life. Ook de rest van de cast levert sterk werk, vooral Michel Epp (oa. The Brutalist) als de tirannieke vader. Let ook op verschijningen van Jim Belushi en voormalig Sonic Youth bassiste/zangeres Kim Gordon.
