De enola-filmrecensenten lichten de komende dagen elk hun tien favoriete titels van 2025 toe en op 31 december krijgt u de samengestelde top 10 van de hele filmredactie. (Om in aanmerking te komen voor deze rangschikking moet een film gedurende het afgelopen jaar een Belgische release hebben gekregen in de bioscoopzalen of via VOD/streaming. Titels van op festivals die pas volgend jaar verschijnen, werden dus niet opgenomen in de lijstjes en verhuizen naar 2026.)
- Sentimental Value/Affeksjonsverdi (J. Trier – Nw/D/Dk/Fr/Se/Tr/Uk)
Trier maakte met Sentimental Value een film die tegelijk fragiel en arrogant is. Het is die wankele mix, met een continue aarzeling tussen ironie en oprechtheid, die de film zo onweerstaanbaar maakt. Een door en door intense film met personages die op tedere wijze hun emotionele chaos als een erfenis doorgeven aan elkaar. Trier maakte een film die botst, schuurt en nog lang blijft nazinderen.
- L’Intérêt D’Adam (L. Wandel – Bel/Fr)
Wandels jongste film is een emotionele mokerslag die elk melodrama ontwijkt en rechtstreeks het kloppende hart van onrecht en kwetsbaarheid aanspreekt. Met L’intérêt d’Adam brengt Wandel, alweer, een rauwe, eerlijke en vooral menselijke film.
- Parthenope (P. Sorrentino – I/Fr)
Sorrentino brengt met Parthenope een visuele meditatie naar het Napels van de jaren 50. Parthenope is niet het soort film dat je bekijkt, maar beleeft. Parthenope is een mythisch bad waarin schoonheid en melancholie elkaar voortdurend flankeren. Een grillig mooie film die zich weigert te haasten, fenomenaal!
- Julian (C. Kusters – Bel/Nl)
Custers debuteert met een gevoeligheid die zelden zo zuiver verfilmd werd. Blikken zeggen meer dan dialogen, kwetsbaarheid is geen pose maar een taal. De fragiele schoonheid en onzekerheid worden op wonderbaarlijke wijze in beeld gebracht. Julian toont dat liefde bergen kan verzetten, dat liefde vraagt om vrijheid, erkenning en vooral menselijkheid.
- Queer (L. Guadagnino – Usa/I)
Met Queer brengt Guadagnino een film die balanceert op het koord van hunkering, zelfafwijzing en weemoed. Met een wonderbaarlijke vertolking van Daniel Craig die onophoudelijk schommelt tussen verbinding en existentiële eenzaamheid. Hoewel de film enkele overbodige en langdradige scènes bevat, is het dankzij de vertroebelde en sensuele sfeer dat Queer net dat soort film is dat je doet verlangen naar meer.
- Companion (D. Hancock – Usa)
Companion is een sci-fi-stukje om van te smullen: anderhalf uur lang wordt je brein op pauze gezet terwijl je je gewillig overlevert aan pure sensatie. Absoluut voorspelbaar, maar tegelijk onweerstaanbaar verslavend. De geweldige soundtrack geeft alles nét dat beetje extra schwung. En verrassend genoeg laat de film je achter met een lichte existentiële kriebel — een (on)voorspelbare bijwerking van zo’n meeslepende rit.
- Frankenstein (G. del Toro – Usa/Mex)
Deze nieuwe interpretatie van Frankenstein doet precies wat ze moet doen: het monster teruggeven aan de filosofie. De vraag “Worden we niet allemaal ongewild in de wereld geworpen?” hangt als een mist over elk beeld. Jacob Elordi schittert in elke gedaante van het wezen — zelfs als monster blijft hij onweerstaanbaar. De film voelt groots aan, met een epische uitstraling die perfect past binnen de klassieke Frankenstein-verhaallijn.
- After the Hunt (L. Guadagnino – Usa/I)
Guadagnino’s After the Hunt overtuigt vooral door de strakke en doordachte cameravoering door intelligent te spelen met perspectief: claustrofobische shots afgewisseld met dynamische, onverwachte invalshoeken die de spanning continu opvoeren. Het is net die variatie die je als kijker doet snakken naar meer. De unieke cameravoering is de voornaamste reden waarom Guadagnino’s nieuwste film een plek in deze lijst verdient, daar het narratief zelf helaas iets te zwak is om echt memorabel te zijn.
- Materialists (C. Song – Usa/Uk/Fi)
Materialists is een bijzonder solide film die vooral overtuigt dankzij de sterke regie en een schitterende hoofdvertolking. De speelse elementen geven de film een lichte, charmante schwung, waardoor hij zwoel aanvoelt zonder zijn emotionele kern te verliezen. Op zijn beste momenten is hij verrassend krachtig en scherp. Het is het soort romcom dat precies begrijpt wat het genre vandaag nodig heeft: vaart, charme en een vleugje ironie.
- F1 (J. Kosinski – Usa)
F1 is cheesy, voorspelbaar en pure testosteron in filmvorm. Maar Brad Pitt draagt de film met zoveel charisma dat je je gewillig laat meeslepen door de artificiële adrenaline. De actie is schaamteloos bombastisch, maar tegelijk oprecht entertainend — met genoeg “OMG!”-momenten om de zaal hoorbaar te doen meeleven. Uiteindelijk is F1 precies het soort ongecompliceerde fun waarmee je een top 10 zonder schuldgevoel afsluit.