Het gaat loeihard voor ISE: aan geluidssnelheid won ze De Nieuwe Lichting en gaf ze al concerten op Pukkelpop en Rock Werchter. Vandaag werpt de nog steeds maar 19-jarige zangeres vastberaden haar soms knappe debuutplaat Suitcase Child het publiek in. Geen dolenthousiast gejubel voor deze zangeres met een stem als grofkorrelig schuurpapier, maar een miskleun is dit album nu ook weer niet. Verre van.
Eerlijk: liever Heather Nova, Suzanne Vega en Rachel Goswell (Slowdive) dan pakweg Janis Joplin of Bonnie Tyler. Om maar te zeggen dat wij, als het over de mooiste vrouwenstemmen in de popmuziek gaat, altijd stijfkoppig voor het lieflijke, boterzachte geluid gaan, eerder dan voor de rauwe variant. Voor elk wat wils natuurlijk; en dat brengt ons naadloos bij deze getalenteerde muzikante. Zo zingt ISE op opener “Powerless” al meteen met de grote voorhamer der gevoelens. Zelfde stembereik als de grote Eddie Vedder, maar jammer genoeg volgen de gitaren (nog) niet meteen dat emotioneel geladen broodkruimelspoor. Is deze plaat dan qua stemming en thematiek zo donker als de nacht? Reken maar van wel: ISE wil het op haar debuut voornamelijk over relatiebreuken hebben, inclusief de scheiding van haar ouders.
Klinkt zwaarder dan Atlas, die volgens de gekende mythe de hele wereld op zijn schouders torst? Ja én neen. Neem nu bijvoorbeeld track twee, single “Remember”: steunt in het begin wat broos op enkel een adequate akoestische gitaar, maar gaandeweg bloeit de song helemaal open als een weide madeliefjes. Op het einde gaat Ises stem als een raket de hoogte in. Om maar te zeggen dat deze muziek slaat en zalft. Op de keper beschouwd is dit genre – noem het gerust de betere pop-rock – allesbehalve nieuw, maar hey: u bestelt op restaurant toch ook nog wel eens een spaghetti? “Kid” is, met een zelden geziene vastberadenheid, uptempo. Mooi ook, dat staccato gitaartje in de brug dat dan weer zo open als de mond van Bolle Gijs klinkt in de refreinen.
Overigens heeft ISE een stel prima muzikanten bijeengeharkt voor deze plaat: de ritmesectie zit volledig snor en ook de gitaren huilen nu eens als een roedel jonge wolven, om dan weer je gemoed te balsemen met satijnzachte, akoestische gitaren, zoals in “Driveway”. Eveneens dat prima akoestisch fundament in “Just A Lie” waarin de zangeres nogmaals haar vocale kunsten – een stembereik dat breder gaat dan de spreidstand van een balletdanseres – ten volle etaleert. “Hold You Longer” is een pianoballad van het zuiverste water: zelfs een luisteraar die geen woord Engels begrijpt, vat moeiteloos de pijn van het zijn die deze prille adolescente in haar stem giet. Bij “When You Are Around” mag weer de voltallige band mee de muzikale speelplaats op en dat levert een song op die potiger is dan een dozijn superhelden.
“Empty House” heeft een songtitel die boekdelen spreekt; al beginnen wij zo zoetjesaan – zowel op muzikaal als op tekstueel vlak – een beetje aan metaalmoeheid te lijden bij het herhaaldelijk luisteren naar dit album. Scheiden doet lijden, boodschap luid en duidelijk begrepen hoor, maar vrolijker wordt een mens er niet bepaald van. De titeltrack zet het nog eens extra dik in de verf, al blijft de muziek herhaaldelijk om van te snoepen: dit is zo een onverwoestbare downbeat song zoals ze die tegenwoordig nog weinig maken. In “Homesick” doet ISE het enkel met een Spaanse gitaar als begeleiding en dat levert een mooi orgelpunt voor een al bij al zeer homogene plaat. Wij kijken in onze troebele glazen bol en voorspellen ISE een grootse carrière. Knap debuut dus, maar kom achteraf niet klagen dat u zo depressief bent als een treurwilg op een kerkhof in de herfst.
