Kristoffer Borgli’s interesse voor film werd reeds op jonge leeftijd gewekt toen hij gedurende enkele jaren een job uitoefende in een videotheek. Later begon hij z’n professionele carrière met het draaien van commercials, waarna Borgli op relatief korte termijn naam wist te maken binnen het internationale festivalcircuit.
Dat de Noorse cineast altijd al een voorliefde heeft gehad voor het absurde, en verwrongen relaties tot op het bot weet te analyseren, spreekt duidelijk uit z’n werk. Dit vormt dan ook de rode draad doorheen zijn nog vrij prille, eigenzinnige oeuvre. Met de gedurfde satire Sick of Myself, waarin Borgli een zelfdestructieve vrouw opvoerde die een ziekelijke drang naar aandacht heeft ontwikkeld, kreeg de elite van Oslo een veeg uit de pan. In de gitzwarte komedie Dream Scenario gaf Nicolas Cage dan weer gestalte aan een universiteitsprofessor die van de ene dag op de andere in de schijnwerpers komt te staan, maar de keerzijde van de roem aan den lijve ondervindt. Borgli schept er kennelijk plezier in om ongemakkelijke humor te serveren waar een scherp randje aan zit. Ook zijn nieuwste prent vormt daarop geen uitzondering en gaat onverminderd verder op hetzelfde elan.
In The Drama wordt de grote liefde tussen het jonge stel Charlie en Emma zwaar op de proef gesteld wanneer die laatste, in de aanloop naar hun huwelijk, een schokkend geheim uit haar jeugd onthult (de Belgische verdeler liet trouwens alle recensenten op de persvisie een document tekenen dat ons verbiedt daarover ook maar iets te vertellen). Terwijl de bruiloft met rasse schreden nadert, rijst de vraag of hun relatie wel bestand is tegen deze emotionele crisis.
De film vertrekt vanuit de eerste, eerder moeizame ontmoeting tussen de twee protagonisten in een koffiebar, wisselt verder wat onhandig voortdurend tussen tijdslijnen in het heden en verleden, om uiteindelijk te culmineren in een krachtige apotheose. Aanvankelijk lijkt The Drama zich vooral tot een romantische komedie te zullen ontplooien, maar schijn bedriegt. Daarmee zet de regisseur ons misschien bewust op een dwaalspoor, al lijkt het eerder alsof Borgli in het begin precies zelf ook niet goed weet welke richting hij met de film uit wil.
Die onduidelijkheid en het onvoorspelbare karakter van The Drama werken als een tweesnijdend zwaard. Enerzijds hebben we als kijker het gissen naar wat komen gaat – wat an sich geen struikelblok hoeft te zijn – maar kunnen we evenmin goed inschatten hoe we met bepaalde situaties uit de film moeten omgaan. Anderzijds ondermijnt Kristoffer Borgli zichzelf dan weer vaak door de ongelukkige keuzes die hij maakt.
Zo zigzagt Borgli in eerste instantie tussen een reeks korte vignetten die hij vat in een versplinterde montage. Dit bijna onophoudelijke heen en weer snijden in de tijd zet niet alleen een rem op de stuwkracht van de film, maar is zelfs ronduit irriterend. Voorts wordt de eerder ernstige toon van The Drama gekoppeld aan een luchtige kant, wat een combinatie is die eerlijk gezegd nogal botst. Om nog maar te zwijgen van de overtollige flashbacks naar de tienerjaren van Emma, die geen enkele meerwaarde bieden aan de film.
Toch zou het oneerbiedig zijn om The Drama zomaar af te schrijven, want ergens dieper gelegen onder de ogenschijnlijke wirwar schuilt effectief een doordachte structuur en bovendien heeft de prent ook best wel enkele troeven in huis. Met Zendaya en voormalig tieneridool Robert Pattinson op de affiche beschikt Borgli natuurlijk over twee grote namen die de film met gemak kunnen dragen – iets waar de cineast dan ook de vruchten van plukt. Wanneer The Drama dan toch op kruissnelheid komt, slaagt Borgli er bovendien in om op een frisse manier te spelen met genreconventies en heeft hij aan een paar scherpe blikken en dito observaties genoeg om de spanningen tot een kookpunt te brengen. Jammer dat opbouw naar deze finale gedeeltelijk wordt ontsierd door het feit dat de film nog te veel zijn eigen identiteit zoekt en zich eerst door een aantal lastige bochten moet wringen vooraleer zijn tweede adem te vinden.
