Bambara komt oorspronkelijk uit Athens, Georgia. Tevens de thuisbasis van grootheden als R.E.M. en the B-52s. Maar met die bands heeft het trio weinig te maken. Dit duistere gezelschap vat op zijn derde album het beste van The Birthday Party en The Gun Club samen.
Iceage heeft net een geweldige plaat uit en Shame is momenteel de wereld aan het veroveren. Voor de fans van postpunkgeweld zit er in Brooklyn nog een onbekende parel verscholen. Bambara tourde al met Liars, Metz en Girl Band en mag wat ons betreft nu uit de schaduw van deze bands treden. Op Shadow On Everyhting horen we niet alleen verschroeiende noiserock en zwalpende (post)punk, maar ook een enorme rock-’n-rollgroove.
“Dark Circles” drukt de luisteraar met de neus op de feiten. Het is een donkere luistertrip, minutenlang drijvend op dezelfde pulserende drums en de klaagzang van Reid Bateh, die je meevoert naar de donkerste krochten van Brooklyn. Nee, dit is geen muziek voor lachebekken, maar ze baadt wel in een psychedelische warmte.
Waar andere bands algauw de sound van Joy Division en The Fall opzoeken, waait het geluid van Bambara ook andere duistere kanten van het muzikale spectrum op. We horen flarden Leonard Cohen (“Dark Circles”), de psycho/rockabilly van The Gun Club (“Doe-Eyed Girl” en “Monument”) en een shoegazerige ballade (“Backyard”). “José Tries To Leave” is dan weer retestrakke en gitzwarte postpunk en herbergt een verzengende riff die niet zou misstaan tussen het meest nihilistische werk van The Cure.
Bambara mag tegenwoordig dan wel vanuit een rusteloze metropool opereren, sommige nummers zouden de perfecte soundtrack zijn voor een roadtrip op de desolate wegen van het landelijke Georgia. “Steel Dust Ocean” is doemerig, slepend en uiterst intens. In het onheilspellende “Wild Fires” gaan een ophitsende saxofoon en duistere cello zich op ingenieuze wijze verstrengelen met de deprimerende gezangen en hypnotiserende bassen.
Maar het beste moet dan eigenlijk nog komen. “Backyard” heeft het allemaal: shoegaze-invloeden, psychedelische gitaren en vooral een bloedmooi en hartverscheurend duet van Bateh en Lyzi Wakefield (van het voor ons onbekende Fruit & Flowers). Het nummer mag gerust de culminatie van de muzikale evolutie van Bambara genoemd worden. De songs zijn op zich sterker en tegelijk klinkt de band nog altijd pikdonker, angstaanjagend intens en uiterst rauw.
Opgepast, op geen enkele van de twaalf nummers van Shadow On Everything laat Bambara een muzikale revolutie horen. De toevoeging van violen, saxofoon en cello is vandaag de dag niet meer superorigineel. Toch is dit een plaat tjokvol ijzersterke, intense songs die de aandacht verdient van al wie ook maar een beetje into postpunk en noiserock is. Wij kijken alvast uit naar een concertdatum in België.
