Servo + Chalk

Dubbeltje postpunk in Trix, kon niet misgaan. Toch liet een middelmatig Chalk zich de kaas van het brood stelen door een stel vinnige Fransozen. Putain!

Dus: dat er daar in het Noorden van Frankrijk iets in de grond zit dat Jan Zonder Land er ergens in de dertiende eeuw heeft achtergelaten. Postpunk, met andere woorden, en dat van de Britse snit. Bejubelden we een dik jaar geleden nog het debuut van Structures uit Amiens, dan stond daar donderdagavond Servo uit het – nu ja – naburige Rouen aan het stuur. En jongens, was me dat een kennismaking.

Servo ramde. Servo knalde. Servo jakkerde. Over een motorik beat van inventieve drummer Hugo Magontier ging dit een gang. Je voelt dat deze band elk stinkend hol van Picardië et les alentours al vijf keer heeft bezocht. Deze band heeft routine, maar speelt daar niet op. De manier waarop gitarist Arthur Pierre blaft, bassist Louis Hebert vocaal aanvult, smaakt fris. Alsof dit trio echt uit jonge veulens bestaat, en niet uit mannen die al acht jaar meedraaien. Geef ons meer hiervan, het wordt toch zomer.

Chalk dan. Altijd al een twijfelgevalletje geweest, ook vandaag is het weer niet anders. De beukende dansmuziek die als introtape wordt gebruikt, laat al meteen weten dat het hier niet zomaar rammen wordt. En zo is ook opener “Afraid”, dat vleugjes Underworld met een knipoog Atari Teenage Riot in zich heeft. Het is bruut, op een goeie manier; slaat en zalft om beurten. “Static” volgt; meer razernij, meer hamerende drums en uit de bocht zwiepende elektronica.

“Tell Me” drijft op monotonie, probeert spanning te creëren op de vierkante melodie.       Toch mis je de drive van de plaatversie. Dan is een volgend nummer beter, waarin bijzonder nijdige drums van pure alteratie bijna over hun voeten struikelen en frontman Ross Cullen volstrekt over de rooie gaat. En dan zakt dit hele concert in als een ballerina die fataal haar voet verstuikt. Ja, Chalk speelt strak, en drummer Luke Niblock kan een goeie 4/4 gank houden, maar het probleem is dat dit Noord-Ierse drietal slechts zelden overtuigende songs weet te schrijven. En het set nummers dat de groep hier centraal in de set placeert, hoort daar niet bij. We noteren ergens “nog meer wave maar nu met meer melodie” en vooral “hier zit autotune op de zang”. Dat zegt genoeg.

Het duur tot “Asking” – altijd al een sterkhouder geweest voor de band – voor er opnieuw vuur in de set komt. Met “Them” wordt de gitaar van Benedict Goddard dan toch prominenter en we krabbelen “eindelijk”. Dan toch weer venijn, en Chalk laat dat ontsporen in beukende techno vooraleer Cullen zich het volgende nummer in brult. Het slot is voor het “Conditions” waar deze tour naar genoemd is. Nog één keer mag alles razen.

En toch is het te weinig, blijft Chalk zo’n band die nooit helemaal kon overtuigen. En misschien is dat niet erg. Dit trio heeft nog steeds geen debuut onder de arm, en dat moet ook nog niet morgen. Op basis van de goeie momenten van vanavond kan deze groep nog wel wat doen, mits hij tijd krijgt.