De Spaanse cineaste Alauda Ruiz de Azúa wist met haar eerdere werk veel lof te vergaren en ook haar nieuwste prent werd in binnen- en buitenland reeds overstelpt met prijzen. Dat is opmerkelijk voor deze relatief kleine productie die door zijn unaniem goede ontvangst binnen het festivalcircuit meer aanzien kreeg en blijkbaar ook bij veel mensen een gevoelige snaar weet te raken.
In Los Domingos staat een zeventienjarig meisje centraal dat op jonge leeftijd haar moeder verloor. Wanneer Ainara geacht wordt haar universitaire studies aan te vatten, besluit de scholiere echter haar roeping te volgen en voor een toekomst in het klooster te kiezen – een aankondiging die inslaat als een bom en in haar naaste omgeving heel wat opschudding veroorzaakt.
Ainara’s vader, een afstandelijke zakenman, reageert eerder afwachtend op dit nieuws, terwijl haar nogal dominante tante – met wie ze nochtans een hechte band heeft – er rotsvast van overtuigd is dat het meisje door de kerk werd gemanipuleerd, en haar nichtje ten alle koste op andere gedachten wil brengen.
Alauda Ruiz de Azúa laat in het midden of het radicale besluit van de protagoniste mogelijks voortkomt uit een dieper liggend probleem: een manier om steun te zoeken of de noodzaak om een gevoel van gapende leegte of gemis op te vullen. De regisseur geeft geen verklaring voor Ainara’s onwrikbare vastberadenheid. In tegenstelling tot de familiale strubbelingen die in de film iets te veel de bovenhand nemen, blijven we in het ongewisse over de precieze reden van haar groeiende toewijding of het feit waarom ze zo sterk wordt aangetrokken tot een leven in afzondering. Haar beslissing vormt een soort katalysator, waardoor spanningen en onuitgesproken waarheden opborrelen aan de oppervlakte.
Los Domingos is dan ook een film die het niet moet hebben van grote gebaren en het heeft allemaal wat tijd nodig om op gang te komen. De prent wordt gekenmerkt door terughoudendheid en stiltes, met een stijl die ergens balanceert tussen het mystieke en het alledaagse. Dit vertaalt zich ook in de prima vertolking van Blanca Soroa. De piepjonge debutante belichaamt Ainara met ingetogenheid en authenticiteit. Op een even serene als bedachtzame manier slaagt ze erin om bijna één te worden met haar personage. Om dit personage uit te diepen sprak Alauda Ruiz de Azúa met veel jonge vrouwen die een soortgelijk proces doormaakten of zich in een gelijkaardige overgangsfase bevonden. Los Domingos, dat werd opgenomen in Azúa’s geboortestad Bilbao, is overigens gedeeltelijk gebaseerd op een jeugdervaring van de cineaste die als vertrekpunt voor het zelfgeschreven scenario diende. Het zette de filmmaakster aan om stil te staan bij de veelvoorkomende gezinsproblemen en conflicten in de huidige samenleving. Vanuit een breder perspectief vormt de spirituele insteek slechts een minimaal onderdeel in een veel groter verhaal over tolerantie en individuele vrijheid.
Vormelijk ontvouwt Los Domingos zich in een ritmische opeenvolging zonder abrupte overgangen, met een methodische mise-en-scène die ook impressionistische invloeden draagt. De sobere cameravoering van Bet Rourich (bekend van Un Amor) oogt dan weer zeer klassiek, al wijst Alauda Ruiz de Azúa er in interviews wel op dat de afgemeten camerabewegingen en de monochrome kleuren een bewuste afstand creëren die de kijker de ruimte laat om zelf een oordeel te vellen. Finaal is het echter zowel inhoudelijk als op esthetisch vlak allemaal wat te braafjes om een diepe indruk te maken of echt lang te blijven nazinderen.
