Met regisseur Joseph Kosinski is er, laten we eerlijk zijn, nooit een groot talent opgestaan. De ondertussen eenenvijftigjarige Amerikaanse cineast begon aanvankelijk reclamespots te draaien, waardoor zijn visuele stijl werd opgemerkt bij Disney. Vervolgens mocht Kosinski in opdracht van de studio Tron: Legacy inblikken, wat een wereldwijde opbrengst van 400 miljoen dollar verzekerde. Verder verdiende hij vooral zijn sporen met oppervlakkig bandwerk dat de grijze middelmaat nooit oversteeg. Sinds Kosinski’s carrière met Top Gun: Maverick echter een hoge vlucht nam (toen hij zowat in zijn dooie eentje het vertrouwen in de box office herstelde, nadat deze door de gevolgen van de coronacrisis in een absoluut dieptepunt was beland) is in Hollywood zijn broodje gebakken.
In Kosinski’s langverwachte nieuwste prent F1: The Movie vertolkt Brad Pitt een voormalige racepiloot die door een ongeluk met bijna fatale afloop aan de kant werd geschoven. Dertig jaar later wordt hij door z’n gewezen teamgenoot (Javier Bardem) benaderd om zijn loopbaan te rehabiliteren. Met zijn comeback barst evenwel een concurrentiestrijd los tussen de roekeloze protagonist en de jonge rijzende ster met wie hij tegen wil en dank moet samenwerken.
We hoeven er geen doekjes om te winden: deze typische zomerblockbuster, geproduceerd door Jerry Bruckheimer, ga je natuurlijk niet gaan kijken omwille van dat scenario. F1: The Movie bouwt immers vooral op naar het moment waarop het startsein voor de wagens weerklinkt, de motoren aan het brullen gaan en het toerental flink wordt opgedreven. Joseph Kosinksi weet heel goed dat zijn film daarmee staat of valt. Wanneer deze ‘Top Gun op wielen’ op kruissnelheid komt, schiet de actie op het autocircuit in een razend tempo aan onze ogen voorbij. Inzake het ensceneren van hyperkinetische actie kan de regisseur zijn mannetje staan, maar alles wat er rond hangt is helaas op zijn best lege opvulling.
Gelukkig kan F1: The Movie wel de vruchten plukken van Kosinksi’s intensieve voorbereiding. De maker van Oblivion weigerde om green screens te gebruiken en plande de opnames – die ruim achttien maanden in beslag namen – over vier continenten en gedurende veertien effectieve Grand Prix-weekends. Daarnaast heeft de cineast veel te danken aan de legendarische Formule1-coureur Lewis Hamilton (tevens uitvoerend producent van de film) die de regisseur een unieke inkijk in de discipline verschafte, wat in ieder geval dan toch een uitermate realistische weergave van de autosport oplevert. Er werden dan ook kosten noch moeite gespaard om de kijker volledig bij de actie te betrekken en de adrenaline aan den lijve te laten ondervinden. Alle auto’s die speciaal voor de opnames zijn gebouwd werden uitgerust met meerdere mobiele camera’s die door een draadloos systeem konden worden gecontroleerd. Deze technische verwezenlijkingen zijn het echte uithangbord van de film – want voorts is F1: The Movie zo rechtlijnig als het maar kan en moet elk cliché dat in dit genre past de revue passeren.
