De zon schijnt, de natuur staat in bloei, en sinds vrijdag laatstleden beschikt u over een stevige dosis geestverruimend muzikaal spul dat als soundtrack kan dienen bij de warmte.
Al Cisneros, bassist en spilfiguur van stonerinstituten Sleep en OM, heeft namelijk de handen in elkaar geslagen met religieuze ziel Dave Eugene Edwards van 16 Horsepower en Wovenhand. Voor u zich verslikt in uw bong: die ongewone combo komt minder uit de lucht gevallen dan u misschien denkt. Bij het comateuze OM – hun laatste reguliere album, het geweldige Advaitic Songs, dateert alweer van 2012 – zocht Cisneros al inspiratie bij het goddelijke en het Midden-Oosten. Wovenhand cirkelde het voorbije decennium dan weer nadrukkelijk rond alles wat naar Roadburn en aanverwant zwaarder spul geurt. De twee bevonden zich met andere woorden al in dezelfde sferen.
Van Cisneros en Edwards is er nu dus een EP/dubbele single Pillar Of Fire / Capernaum, een 10″ op Drag City. Zeker fans van de latere OM of van het oosters gekruide The Threshingfloor (2010) van Wovenhand moeten deze nummers minstens een kans geven. Enkel wie hiernaar grijpt voor de machtige stem van Edwards is eraan voor de moeite: beide nummers zijn volledig instrumentaal. Vooral “Pillar Of Fire” lijdt daaronder. Het nummer klinkt nog iets te veel als een vrijblijvende, zweverige jam tussen twee muzikanten die zich hoorbaar amuseren in elkaars bijzijn, maar zodoende de luisteraar wat op hun honger laten zitten. Daarvoor zweeft “Pillar Of Fire” toch te weinig ergens heen. Cisneros en Edwards golven samen op een bedje van oosters aandoende toonladders, maar ook niet meer dan dat. Leuk sfeertje, maar te veel behang om echt te beklijven.
Neen, geef ons dan maar een lurk van het veel machtigere “Capernaum”. Een trage gitaar komt aanwaaien uit de woestijn, waarna Cisneros er zijn signature logge basgeluid onder legt om het geheel vaart te geven. Het helpt dat dit nummer, in tegenstelling tot de A-kant, wel stuwende percussie heeft. Hier staat iets op het spel, als een duel uit een Sergio Leone-western, maar dan in de woestijn van Arrakis uit Dune. Repetitieve lijntjes kringelen loom als rook naar de brandende zon. Na een kort solostuk door Cisneros laat Edwards zijn gitaar meer en meer van de ketting. Voor fans van de betere jam- of stonerrock is dit een lekkere krachtmeting tussen twee titanen.
Een geluid hebben Cisneros en Edwards al, de songs nog maar deels. Wij spitsen in ieder geval onze oren als er ooit een volledige langspeler komt aanwaaien. Op Bandcamp houdt het duo het droog op “this is the first collaboration”, dus wie weet binnenkort meer. In de tussentijd gaan wij nog wat de ogen sluiten en het Belgische zonnetje voor een broeierige woestijn laten doorgaan.
