Al meer dan twintig jaar spuit de Amerikaanse rapper billy woods de rhymes kwistig in de ether. En ondanks de relatieve onbekendheid in onze contreien komt zo’n staat van dienst tot stand door te werken – en hard. Het toeren eindigt nooit, tijd voor een écht leven is er amper. Op zijn jongste worp Maps, samen met producer Kenny Segal, leent hij ons een blik door zijn slaperige ogen. Het licht schijnt uitbundig op het podium, maar blijft ook de daaropvolgende nacht immer branden op de aftandse tourbus.
Ach, die knaldrang aan het einde van de lockdown, wat hebben we er allen met volle teugen van genoten. Na anderhalf jaar van ‘neen’ als antwoord op alles wat zelfs maar een beetje rook naar plezier en gezelligheid mocht het bevrijdende ‘ja’ weer volop klinken op vragen als ‘Vanavond een terrasje doen?’, ‘Kom je mee naar dit of dat optreden komend weekend?’ of ‘Mijn God, was jij die buitenzinnig met de armen molenwiekende man gisteren op de toog?’.
En toch. Als een raket die te lang vol gas geeft plots zonder brandstof valt en dan maar eeuwig ronddoolt in het oneindige niets van het universum, bleek ook onze energie eindig. Voor we het wisten bleek op alles ‘ja’ zeggen een soort extra fulltime job naast die van negen tot vijf. En wij zitten dan nog gewoon braafjes achter een zacht zoemende laptop met een dampend koffietje uit de automaat dat pretendeert authentiek Italiaans te zijn. Stel je eens voor dat je in plaats daarvan non-stop moet optreden. On the road zijn, wachten, soundcheck, nog wachten, de immense adrenalinestoot van het concert, en erna de gebruikelijke balorige chaos tot diep in de nacht. En tussendoor nog even de familie bellen en beseffen dat je al drie maanden je eigen afwas niet meer gedaan hebt.
Het is exact over dat laatste monster dat New Yorske rapper billy woods – géén hoofdletters, dankuwel – een plaat boetseerde. Toepasselijke titel: Maps. Maar liefst zeventien zuchtende dagboekschrijfsels lang bevinden we ons telkens weer op een andere plaats, rondstuiterend als een pingpongballetje. De verhalen zijn kort en op zichzelf staand, zonder context. Net als het fragmentarische leven on the road. Maar treffend, dat zijn ze wel. Woods weet met vernuftige lyrics het exact gevoel over te brengen dat hij ervaart al lummelend op de toerbus (“Babylon By Bus”), tijdens een kort en nietszeggend FaceTimemoment met de familie gevolgd door weer maar eens die lamlendige eenzaamheid (“FaceTime”) of in die eerste minuten terug thuis met een knoert van een jetlag (“NYC Tapwater”).
De gevoelens worden opgeroepen zonder ze echt te benoemen. De luisteraar wordt neergezet in een decor waarvan alle elementen zorgvuldig benoemd worden en hij bevindt zich middenin de zich afspelende scenes. Door deze concrete manier van verhalen vertellen voelt het geheel erg herkenbaar aan. En ook de kadans van de verzen helpt hierbij; de man weet als geen ander de regels te laten binnenkomen als zoete koek.
Leg daarover nog eens de prachtige beats van producer Kenny Segal en je weet dat we hier van een verborgen parel kunnen spreken. De klankdecors zijn opgebouwd uit wazige jazzy beats, bijvoorbeeld op “Bad Dreams Are Only Dreams” en “As The Crow Flies”, of meer gejaagde patronen zoals het mechanisch klakkende “Kenwood Speakers” of de fast-walking bass op “Blue Smoke”.
Net als bij een meesterlijk bijeengepend boek gaat het ook op Maps niet echt om de individuele hoofdstukken. Enkel door deze stap voor stap te beleven komen de grotere thema’s vanzelf. En is het niet net zo in het echte leven? Laat dit hiphopjuweeltje dus niet links liggen, maar ga mee op pad met heren woods en Segal. Leg nog snel een briefje op de keukentafel: ‘Ben weg op tour. Misschien wel maanden. Geen idee wanneer terug. We bellen nog.’
