2022 was het jaar van de overdaad na corona. Een jaar als een winkelcentrum ook: een waanzinnig overaanbod waar niets écht uitsprong, met vooral veel prut, een “meh” of een “pff”. Alle potten bleven heel, niemand knalde echt de hoofdprijs af. En een aantal platen waar wij nochtans erg naar uitgekeken hadden, bleken bij verschijnen te zuigen als de ballen (ja Father John Misty, wij kijken naar jou). Bij deze de platen die ons wel zullen bijblijven.
The Smile :: A Light for Attracting Attention
Laten we er geen doekjes om winden: dit was eigenlijk een Radioheadplaat. Maar wel één van de beste. Krijg je ervan, als je Thom Yorke samenzet met een jazzdrummer.
Deze kwam aan. Luid. Hard. In ons gezicht. Langs vier kanten.
The Haunted Youth :: Dawn Of The Freak
Wat is dat geluid? Horen wij daar onze zestienjarige zelve snikken in de hoek, triest zijn dat deze plaat nog niet bestond een half leven geleden?
De terechte doorbraak, Fontaines D.C. kwam dit jaar binnen via de grote poort.
Oiseaux-Tempête :: What On Earth
Postrock, een apolitieke genre, lazen wij ooit eens ergens. Hoezo zelfs? In ieder geval niet als het van deze Fransmannen (en een Nederlander en een Canadees en etc.) afhangt. Wij krijgen onze geluidsmuren nog altijd het liefst geserveerd als een brandbom op een lege maag.
Nate Scheible :: Fairfax
Uniek, tot tranen beroerend ambientplaatje. Maar ontdek vooral zelf waarom. Hint: empathie.
Wyatt. E. :: āl bēlūti dārû
Goed tripje? Goed tripje.
Jake Xerxes Fussell:: Good and Green Again
Muzikale beelden van windmolens, eindeloze graanvelden, en klaterende riviertjes: soms hebben wij dat gewoon nódig.
(watch my moves) was geen vernieuwend meesterwerkje, maar wel het beste middagdutje van 2022.
Let’s Eat Grandma :: Two Ribbons
Het geluid van je puberleed dat moet wijken voor het brute volwassen leven, en dat dat pijn doet.
Beste optreden
Geen idee meer waar wij waren, maar niet daar
Beste heruitgaves
Alles van Numero Group
