De Canadees-Franse Charlotte Le Bon begon haar carrière als model, debuteerde in 2012 als actrice in het vreselijke Astérix et Obélix: Au service de sa majesté, werd talkshow host op Canal+ en draaide in 2018 de kortfilm Judith Hotel. Anno 2022 is er dan nu haar langspeeldebuut Falcon Lake, een coming of age drama waarmee de debutante alvast op het filmfestival van Chicago de ‘Hugo Award’ won in de ‘New Directors Competition’.
Twee dingen vallen bij de start van Falcon Lake meteen op: dat de combinatie van contemplatieve muziek en een camera die over het landschap scheert een cliché is waarbij je meteen met de ogen gaat draaien, maar ook dat de film een bijzonder formaat heeft (1:37) en de beelden een vreemde tactiliteit. Een snelle blik op de technische fiche leert dat Le Bon gebruikmaakte van een 16 mm-camera, wat meteen verklaart waarom haar drama een welbepaalde warmte en korrel heeft, eigen aan dat gebruik.
Het zijn die beide polen – voorspelbaarheid versus een zekere eigenzinnige benadering – die dit verhaal, dat speelt in het decor van de natuur van Québec, maar daar verder weinig mee doet, blijven bepalen. Hoofdpersonage is de bijna veertienjarige Bastien die tijdens een vakantie dichter komt te staan bij Chloé, de wat oudere dochter van de vriendin waarmee zijn ouders een chalet delen. Wereldschokkend is dat allemaal niet, maar het script heeft wel een goed aanvoelen voor de wat vreemde positie van Bastien: nog niet te oud om met de jongere kinderen naar animatieprenten te kijken in de namiddag, maar al met genoeg hormonen in zijn lichaam om meteen geprikkeld te zijn door de oudere tiener. Zijn ervaringen worden gevat in beuzelverhaaltjes over een geest in het meer, eerste sigaretten en wat wijn en ontmoetingen met andere tieners die de liminale toestand van Bastiens leven en het feit dat hij tussen twee leeftijdswerelden in bestaat, extra in de verf zetten. Het spreekt voor Le Bon en de film dat er niet te veel dramatische opsmuk gebruikt wordt en dit een prent is die het meer wil hebben van een camera die personages observeert, dan van overdreven pathetiek.
Misschien wel het meest geslaagd aan Falcon Lake is het vierkante formaat dat de intimiteit van alles extra in de verf zet. Er is veel spel met voor- en achtergrond en noodzakelijkerwijze zijn de composities bijzonder gesloten met weinig ruimte voor omkaderend decor. Dat geeft de film de allure van een ‘home video’, wat zeker een voordeel is in het verkennen van dit soort emoties.
Met de kijk op soms ongemakkelijke situaties, tegenstrijdige gevoelens en een gevecht tegen existentiële eenzaamheid plaatst Falcon Lake zich in de traditie van een eindeloze reeks andere films over ontluikende seksualiteit. Het is allemaal net sympathiek en vakkundig genoeg om niet te vervelen of al te zwaar door de mand te vallen, maar het is ook te licht en doorzichtig om nog langer te blijven hangen dan vijftien minuten na het rollen van de aftiteling.
