De trailer van House of Gucci belooft intrige, verraad, misdaad, glamour en bevat enkele treffende oneliners die al iconisch werden nog voor het verschijnen van de film. Een uitstekende zet op vlak van advertising dus. Maar ook wel noodzakelijk, want van mond-tot-mond reclame zal de film het niet hebben.
Wanneer Gucci-erfgenaam Maurizio Gucci (Adam Driver) wil trouwen met de levenslustige, verleidelijke, maar arme Patrizia Reggiani (Lady Gaga), wordt hij prompt door vader Rodolfo Gucci (Jeremy Irons) onterfd. Uiteindelijk vindt het echtpaar terug hun weg naar het Gucci-imperium waarin ze steeds meer een prominente rol gaan innemen. Tot Maurizio de bemoeienissen van zijn vrouw beu wordt en haar simpelweg aan de kant schuift. Patrizia is echter niet het type dat dit zomaar laat gebeuren en vecht terug. En wanneer dat niet lijkt te werken, zint ze op wraak.
Dit hele waargebeurde verhaal speelt zich af over drie decennia die allemaal verpakt moeten worden in 2u38. En hoewel die speelduur veel te lang is, is het toch niet voldoende om de verhaallijnen grondig uit te doeken te doen. Regisseur Ridley Scott maakt de ene tijdssprong na de andere en springt van de hak op de tak. Dit laat weinig tijd over voor uitdieping van de personages, die bijgevolg vlak en bij momenten karikaturaal blijven. Je kan de makers nog volgen dat ze Patrizia’s intenties – echte liefde of geldwolf? – enigszins ambigu laten, maar doordat ze voor bijna geen enkel personage een doordacht motief uitwerken, wordt het scenario rommelig en ontbreekt de mogelijkheid tot empathie.
Dat valt ook te wijten aan de acteerprestaties van de sterrencast. Jared Leto maakt van zoon Paolo een commedia dell’arte figuur die totaal niet in de lijn ligt met de toon van de film. Behalve Al Pacino (als Aldo Gucci) worstelt ook iedereen met het Italiaanse accent dat zo ontzettend slecht is dat het moeilijk wordt te focussen op de effectieve dialogen. Enkel Lady Gaga steelt de show en je zou zo geloven dat ze echt Patrizia Reggiani is. Alleen jammer dat niemand haar vertelde dat ze vaak eerder Russisch dan Italiaans klinkt.
House of Gucci weet niet wat de film precies wil zijn en is toonloos en bijgevolg langdradig. De kostumering probeert er nog wat leven in te brengen, maar is net niet decadent genoeg om glans toe te voegen. Als de naam ‘Gucci’ niet om de zoveel tijd werd vermeld, zou je bijna vergeten dat het om het alom gekende en geprezen modemerk ging. Al lost Ridley Scott dat simpelweg op door meermaals naar de kleuren rood en groen te verwijzen.
Als het je niet stoort dat Scotts versie van glamour eerder aanleunt bij camp en je het niet erg vindt dat emotionele achtergrond en ontwikkeling ontbreken, kan House of Gucci best vermakelijk zijn. Jared Leto doet alvast zijn uiterste best om grappig gevonden te worden. Dat de rest van de cast de film niet als een komedie beschouwt, lijkt Leto alvast niet te deren.
