Jan Swerts :: Oud Zeer

Muzikale perfectie voor de eeuwigheid met slechts één dissonante noot. De vierde worp van Jan Swerts, een soort van ‘kerkhofplaat’, is postklassieke, minimale muziek van het allerhoogste niveau. Denk aan “Spiegel Im Spiegel” van Arvo Pärt of het verzameld oeuvre van Wim Mertens en geniet bij de gedachte alleen.

En neen, u moet bij het woord ‘postklassiek’ niet meteen gillend wegrennen; in het geval van Jan Swerts betreft het immers muziek die mooier klinkt dan een wandeling door een bos dat baadt in late herftskleuren; compleet met een goudgele zon die langzaam plaatsruimt voor de melancholie van een pikdonkere nacht. Die wandeling voert ons onvermijdelijk naar tien graven van een kerkhof, naar tien luisterparels van songs.

Zo vat de opener “Dezen Killen Grond” meteen de sfeer van de hele plaat: spaarzame piano, een verloren gelopen viool, meer heeft Swerts niet nodig om als een dief in de nacht een behaaglijke deken acute weltschmertz over de argeloze luisteraar te draperen. Less is more, inderdaad. Wat volgt? Meer van dit moois, jazeker.

In het onmiskenbaar troostende “Het Ongekend Nadezen” zingt de musicus zelfs voor het eerst in het Nederlands, een mooie primeur. Een moordend accurate keuze als u het ons vraagt; van zinsneden als ‘Hou me vast / als ik je vind beneden / laat niet los / we komen en we gaan / ik zie je terug / in ’t ongekend nadezen / vroeg of laat / is ’t oude zeer voorbij’ gaat immers een geweldige mentale kracht uit. Muziek kan soms, we schreven het al eerder, broodnodige balsem voor de ziel zijn; geen twijfel mogelijk.

“Geen Heden Of Toekomst Meer” is dan weer repetitieve muziek op zijn ergst – de dissonante noot van daarnet –; niet meer dan wat spielerei met een piano, viool en cello die koppig één vervelend deuntje blijven spelen, en lonkt iets te opzichtig naar sommige minder beluisterbare dingen van Philip Glass, Michael Nymann en Swerts’ eigen Schaduwland – een plaat die wij veiligheidshalve uit al onze computers hebben gegooid. Jammer, want in “Lig Hier Zacht En Stil” en bij uitbreiding de rest van deze wonderbaarlijke plaat zet Swerts alweer zijn beide voeten stevig in het hypnotiserende drijfzand van Weg en Anatomie Van De Melancholie, zijn eigen twee eerste bovenaards mooie platen.

Het instrumentale “Je Beseft Pas In De Avond” doet denken aan het meest pure, verstilde werk van Arvo Pärt en is mooier dan een eenzaam lieveheersbeestje op een mistige winterochtend. In “Voor U Alleen” neemt onze favoriete Limburgse musicus weer aarzelend plaats achter een micro om, begeleid door een spaarzame elektrische gitaar, het nummer met zijn zijdezachte, fluwelen stem rechtstreeks de hemel in te zingen: dit is paradijselijke muziek.

In “De Eeuwigdurende Afstand” flirt Swerts nog niet zo’n beetje met het overbekende kinderdeuntje “Broeder Jacob” en hij doet dat met verve en zo geslaagd, ook in het volgend nummer “Uw Lied Was Kort En Broos”, dat u nooit meer iets anders zal verlangen als u de slaap op een uiterst stijlvolle manier wil aanvatten.

In hekkensluiter, het meer dan 14 minuten durende “Alles Vergaat, Alles Verdwijnt”, grijpt Swerts terug naar de melodie van het eerste nummer van zijn plaat en zet hij finaal de puntjes nog eens op de i. Deze muziek is zo subliem dat een mens haast spontaan zijn adem inhoudt om toch maar niets van de spaarzame noten te moeten missen. Oud Zeer is een plaat die zo herfstig mooi klinkt dat het zelfs een tikje pijn doet. Absolute aanrader voor wanneer u naar een intraveneus shot rust verlangt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + een =