Music for Psychedelic Therapy, het zesde album van Jon Hopkins, zoekt schoonheid in de stilte die ontstaat wanneer de beats zwijgen. Het resultaat is één lange kosmische trip geworden, waarop onze geest ongedwongen meesurfte en deze recensie in één ononderbroken gulp op ons scherm verscheen.
Nadat de Britse electronicamuzikant Jon Hopkins met zijn voorgaande twee albums Immunity en Singularity hoge ogen gooide dankzij een combinatie van soms snoeiharde techno met een – vooral bij het tweede album – meer contemplatieve en kosmologische vibe, trok hij die lijn van die laatste voor Music for Psychedelic Therapy verder door en liet hij de beats met hun bijbehorende hoogspanning dit keer helemáál varen en ging resoluut voor de immersieve ambientervaring, zoals deze ook in de heilzaam geachte psychedelische therapie – waarvoor Hopkins hier begeleidende muziek componeerde – nagestreefd wordt door onder medische begeleiding grote doses psychedelische drugs zoals LSD te nemen, opdat je – in de woorden van Aldous Huxley, die zelf ook experimenteerde met mescaline – ‘de deuren van de perceptie’ helemaal open leert zetten, niet door te ontsnappen naar een parallelle realiteit (een vaak voorkomend misverstand over psychedelische drugs), maar net door een meer diepgaande beleving van déze realiteit te verwerven en je zintuigen helemaal op scherp te stellen voor basiselementen zoals het water in “Tayos Caves, Ecuador I” waarin Hopkins met field recordings van een waterval in de genoemde grot ervoor zorgt dat alle gewaarwordingen door elkaar beginnen lopen en de muzikant aan de luisteraar de intense ervaringen van de lockdown van vorig jaar overbrengt, waarbij de muziek haast als in een trance doorheen hem vloeide en zowel structuur als onderscheid tussen nummers overbodig werd, waardoor “Love Flowers Over Us” komt en gaat en “Deep in the Glowing Heart” gaat en komt, terwijl “Ascending, Dawn Sky” – met die pianotoetsen die opgloeien in het duister als lichtgevende zwammen op de bodem van een donker bos – zó rustig is dat je de synapsen van de neurotransmitters in je brein voelt loskoppelen om toch maar geen input meer te verwerken, in navolging waarvan ook de rest van je lichaam op atomair niveau desintegreert en je een vormeloze massa wordt, die opgaat in de zetel en als een dun laagje stof op de instagramfähige kussentjes terecht komt – zoals die tegenwoordig in een zetel moeten liggen – om op te stijgen wanneer de kussens uitgeklopt worden, dwarrelend doorheen de lucht in de living, en op te lichten als de stofdeeltjes in de late avondzon wanneer deze vanuit de tuin tot in de woonkamer reikt, waardoor het totaaleffect dat van een beroezend luisteralbum is, dat zich haast niet laat vatten in een score op tien, omdat het zó ver buiten de gangbare banaliteit van quotering valt en – afhankelijk van je gemoedstoestand – de ene keer sterk op de zenuwen werkt, maar een andere keer aanvoelt als het mentale yogamatje waar je overprikkelde geest tot rust kan komen.
