High energy van Evelyn Thomas zou zomaar als soundtrack van Joachim Lafosses jongste film kunnen dienen. Maar helaas verglijdt die energie al snel in vermoeidheid en zwaarte. In Les Intranquilles zoomt Lafosse in op het leven van Damien (Damien Bonnard), Leïla (Leïla Bekhti) en hun zoon Amine(Gabriel Merz Chammah) die kampen met Damiens bipolariteit. ‘Your love is lifting me‘, zegt Leïla en dat houdt haar overeind om niet alleen aan haar echtgenoot, maar ook aan haar zoon de best mogelijke versie van zichzelf te schenken.
Van bij de eerste beelden hangt die bipolariteit als een zwaard van Damocles boven het leven van het gezin. Een schijnbaar idyllisch strandtafereel dat voortdurend dreigt ontwricht te worden door potentiële botsingen. De hele film drijft op die dualiteit en lijkt voortdurend onder spanning te staan.
Lafosse weet hoe ook hoe die spanning te vertalen in ritme en beeld en slaagt de kijker te raken. Hij brengt met het thema een belangrijke problematiek naar voren, want bipolaire mensen worden maar al te vaak gereduceerd tot hun ziekte. En precies dit vooroordeel zit vervat in het personage van Leïla. Zij ziet Damien als de man die kampt met een mentale stoornis, terwijl hij ook nog schilder, vader en echtgenoot is. Je wordt als kijker ook voortdurend zelf in een tweestrijd gebracht, want aan de ene kant kan je echt geen sympathie opbrengen voor Damien die geen respect lijkt te hebben voor Leïla en in een vicieuze cirkel van slachtofferrol zit. Maar aan de andere kant is Damien wel ziek en zijn zijn handelingen dus een gevolg van die toestand.
Joachim lafosse weet gelukkig te vermijden dat dit een ‘boodschapfilm’ wordt en slaagt erin door gebruik van ruimtes en symbolen de dingen ook echt tastbaar te maken. Daarnaast focust Lafosse ook intens op de handelingen en mimiek die de acties van de personages ondersteunen. Intense close-ups van handen, de mondhoeken van Amine en de nervositeit van Damien. Die observaties werken wanneer woorden te kort schieten.
De film werd vertoond met in aanwezigheid van de regisseur, Joachim Lafosse die nadien een Q&A hield . De regisseur had het daarin over het feit dat Les Intranquilles niet autobiografisch is, maar wel sterk geïnspireerd door zijn eigen jeugd. Zijnvader had te kampen met een bipolaire stoornis, waardoor de situaties in de film ontegensprekelijk waarachtiger overkomen. Voornamelijk de druk die de psychische stoornis op het gezin legt, ligt Lafosse nauw aan het hart en wou hij al enkele decennia lang omzetten in een film.
