Met onder meer Nue Propriété, het onthutsende À perdre la raison en L’économie du couple, ontpopte de Belgische filmmaker Joachim Lafosse zich gedurende zijn rijk gevulde loopbaan tot de onbetwiste Waalse meester van het prangende familiedrama. Vorig jaar nog deed hij deze reputatie opnieuw alle eer aan met het voortreffelijke Un Silence, hij laat nu voor het eerst terug van zich horen met Six jours, ce printemps-là.
In deze ingetogen prent volgt Lafosse een jonge alleenstaande moeder (Eye Haïdara) die een stressvol leven leidt en verwikkeld zit in een scheiding. Wanneer een geplande voorjaarsvakantie plots in het water valt, beslist de vrouw om haar twee kinderen mee te nemen naar de leegstaande villa van haar schoonvader, onder de stralende zon van de Franse Rivièra. Het is een plek waar de protagoniste sinds de breuk met haar man eigenlijk niet meer welkom is, waardoor alles in het geniep gebeurt en het gezelschap voortdurend op zijn hoede moet zijn om geen argwaan te wekken.
Lafosse verbeeldt de gebeurtenissen zonder dat we ook maar iets te weten komen omtrent de achtergrond van de vrouw of haar motieven. Bovendien laat de regisseur ons volledig in het ongewisse over wat er precies toe leidde dat het gezin uit elkaar viel. Dit vertaalt zich in een zorgvuldig opgebouwde karakterstudie, waarin de onderliggende spanningen op subtiele wijze komen bovendrijven.
Six jours, ce printemps-là maakte deel uit van de officiële competitie op het filmfestival van San Sebastian, waar de cineast al eerder werd gelauwerd voor Les Chevaliers Blanc en destijds ook Un Silence z’n première beleefde. Zijn jongste film ging er zowel aan de haal met de Zilveren Schelp voor beste regie als de juryprijs voor het beste scenario.
Met dat script, dat Joachim Lafosse ontwikkelde in samenwerking met Chloé Duponchelle en Paul Ismaël – die allebei reeds betrokken waren bij Un Silence – wordt veel gelaagdheid toegevoegd aan dit ogenschijnlijk eenvoudige verhaal. Six jours, ce printemps-là is dan ook een film die veel tussen de lijnen vertelt zonder dit expliciet te verwoorden. Het is een prent die uitblinkt in kleine nuances of gebaren en waarvan de kracht schuilt in de stille momenten. Dit belet echter niet dat de cineast hier en daar toch verleid wordt om bepaalde gevoelens nadrukkelijk met muziek te onderstrepen, maar daar tegenover staat dan weer dat hij als geen ander de familiedynamiek feilloos weet te ontleden. 
Het idee voor deze beheerste film broeide al jarenlang in het hoofd van Lafosse, die ervoor geïnspireerd werd door zijn persoonlijke jeugdherinneringen. Hij is ervan overtuigd dat emoties veel meer voortkomen uit wat we horen dan uit wat we zien. Lafosse toont eerder wat niet zichtbaar is en laat veel ruimte voor eigen interpretatie. Deze visie sluit aan bij de uitgekiende widescreen-fotografie van Jean-François Hensgens, die z’n sporen reeds verdiende met Tueurs en Les Intranquilles. Zijn camera is nooit opdringerig maar maakt juist optimaal gebruik van de open ruimte die het landschap biedt. Mooi is dat deze beeldtaal ook als instrument wordt gebruikt om weer te geven wat het hoofdpersonage doormaakt – een vrouw die volgens recensent Chris Jones gevangen zit tussen de verwachtingen van anderen en haar eigen verlangen om haar zoontjes oprechte momenten van vreugde te kunnen schenken.
