Yong Yello :: Marcel & Het Magnetisme van de Goot

De Antwerpse rapper Yong Yello schreef met Marcel & Het Magnetisme van de Goot een verhaal dat haast onlosmakelijk verbonden is met het oer-Vlaamse fenomeen van de bruine cafés, waarin de sanseveria’s de bladeren slap laten hangen in het aanschijn van alle aanschouwde miserie. Yello giet dit zwaarmoedige verhaal in een mooi uitgebalanceerd conceptalbum dat nergens geforceerd aanvoelt.

In zulke cafés tref je vaak figuren die ook de romans van Dimitri Verhulst bevolken, of meer recent nog in Tekens van Leven van Frederik Willem Daem. Sierlijk en vol romantisch idealisme omarmen zulke personages de zelfvernietiging door vooral in het moment te leven en nooit te denken aan de consequenties van hun gedrag. Ze mishandelen de mensen in hun omgeving even hard op emotioneel niveau als hun eigen lichaam op fysiek niveau door middelengebruik. Het tragische is dat deze figuren tevergeefs worstelen om zich los te trekken aan hun onvermijdelijke lot, dat hen bij de geboorte ingeplant werd, als een zaadje dat enkel door miserie tot volle wasdom zal komen.

Het album vertelt het verhaal van Marcel De Smet – een figuur die al dan niet door Yong Yello als semi-autobiografisch werd opgevat -, en dat van zijn geliefde. Marcel is een charmeur die te veel drinkt en aan de lopende band zijn vriendin bedriegt. Op maandag komt hij telkens opnieuw tot inkeer, maar tegen het daaropvolgende weekend drukt hij zijn goede voornemens steeds weer uit in de assenbak op de cafétoog. Zijn vriendin daarentegen is zijn spiegelbeeld: zij neemt zich elke week voor om haar lief te verlaten, om hem vervolgens telkens opnieuw te vergeven. Waarna alle miserie opnieuw kan beginnen.

Yello toont zich een begenadigd observeerder: de personages in het verhaal zijn allemaal met veel zin voor nuance uitgetekend. Combineer dat met de finesse van een beslagen tekstschrijver die met korte zinssneden een hele wereld weet op te roepen en je krijgt een concept dat van begin tot eind weet te boeien. Als Marcel in het eerste nummer plots alleen zit ‘in een appartement, te groot voor iemand zonder plan’ roept dat beeld een eenzaamheid op die dieper in schuldgevoel en zelfkastijding wortelt dan zijn ongebreideld hedonistische levensloop doet vermoeden. Het is zowel de samenvatting als de voorafspiegeling van een leven dat nergens naartoe zal leiden en dat jammerlijk zal eindigen aan de Londenbrug. Dat is zijn lot. En dus trekt Marcel weer op café.

Wanneer het verhaal focust op de zijn vriendin die een nieuwe en betere partner probeert te vinden, blijkt dat ze steeds ongelukkig kiest in de liefde: “misschien is het de leeftijd / kies ik keer beter wat ouder / bedenkt ze zich / op weg naar de zoveelste babyshower”. In die laatste zin zit een diepe en onuitgesproken tristesse, omdat vrienden en vriendinnen er wél in slagen om hun leven op de rails te houden.

Andere randfiguren die dit verhaal bevolken worden even raak in enkele zinnen geschetst: wat in het begin van een nummer een uitgestoken hand lijkt van een vriend, blijkt een pushende dealer te zijn die de zwaktes van Marcel uitbuit. Moederliefde kent echter geen grenzen en dus kan hij steeds opnieuw met al zijn gebreken terecht in “Hotel Mama”, waar die gebreken met liefde onder versgewassen lakens worden toegedekt. De intense single “Luchtkasteel” drukt op het einde nog eens onze neus op de feiten dat we ons oordeel over Marcel te snel hebben gevormd na de eerste nummers. Marcels gedrag komt niet zomaar uit de lucht vallen, en het nummer snijdt hetzelfde thema aan van intergenerationele working class-tragiek zoals die ook uit Pulps “Common People” spreekt. Wie het niet ervaren heeft, mag en kan er ook geen oordeel over vellen.

Conceptalbums zijn vaak een moeilijke evenwichtsoefening, maar Yello slaagt hier met grote onderscheiding. Dat concept neemt echter niet weg dat het moeilijk te verteren zou zijn. De nummers zijn sterk genoeg om op zichzelf overeind te blijven, zo hebben de verschillende singles – ondanks hun niet vanzelfsprekende thema’s zoals “Cirkels” – de voorbije maanden al bewezen op de radio. De hiphopbeats zijn van een aangename elegantie – Yong Yello deed ook al eerder productiewerk voor Tourist LeMC en Noémie Wolfs en wéét dus hoe hij goede tracks moet bouwen. De toegevoegde vals gestemde pianoloops, blazers, strijkers en melodica’s geven het geheel eenzelfde wollige warmte als de blauwe rook in een bruin café. Yello’s delivery is duidelijk en voelt op geen moment geforceerd aan: hij switcht moeiteloos tussen de moedeloosheid, woede en radeloosheid van de verschillende personages. In hoeverre het hele verhaal autobiografisch is, zijn onze zaken niet, maar zijn performance is op zijn minst doorleefd te noemen.

Alles aan Marcel & Het Magnetisme van de Goot sluit mooi bij elkaar aan: tien nummers over worstelen en telkens weer hervallen, en dat mooi tussen de cirkelbeweging die opener “Marcel” en afsluiter “Het Magnetisme van de Goot” naadloos in elkaar doen overgaan. Dit is een heel mooi debuut.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =