Vraag het aan elke doorgewinterde cinemaganger: sequels die het origineel evenaren zijn zeldzaam. Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan, het tweede album van Yong Yello, laat zich beluisteren als een filmscenario en slaagt er bovendien in om met dezelfde ingrediënten minstens even goed te zijn als het vier jaar oude debuut.
Na Marcel En het Magnetisme Van De Goot krijgen we met Bennie & De Banaliteit Van Het Bestaan voor de tweede keer een verhaal in de vorm van een plaat/een plaat met een verhaal. Het succes van dat debuut bracht Yello Staelens geen geluk, maar wel een herval in zelfdestructieve patronen van drank en drugs. De zin van alles bleek ver te zoeken en de roes bood een uitweg. De aantrekkingskracht van de goot was real en Yello smolt samen met Marcel.
Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan is evenveel relaas als resultaat van die periode. Yello kijkt diep in eigen hart en weeft zijn eigen verhaal door de fictie om tot een universele waarheid te komen: wie probeert te ontsnappen aan zichzelf – of je nu kiest voor hedonisme of workaholisme – ontmoet niet zelden in de spiegel een eenzaam figuur. “De ergste bedreiging in m’n leven, dat ben ik.”
Met Marcel heeft Yello zijn eigen niche uitgehouwen in de rots van de Belgische muziek. Hij brengt geen hiphop, folk, chanson of variété maar vooral véél door elkaar. De productie van Bennie voelt van bij de eerste luisterbeurt heel natuurlijk aan, ook al volgt de vorm de inhoud niet altijd. Zo krijgt de angstaanval “Ik Moet Dringend Op Vakantie” een zonnig latin ritme als tegengewicht. Het is dansen op Triazolam en Quazepam, een geniale vondst en een hoogtepunt op de plaat. Theatraliteit ligt vaak op de loer op dit album, maar slechts een enkele keer verzandt Yello in iets te veel bombast, zoals in “Tis Nooit Genoeg”.
Het is de perfecte soundtrack voor deze film-als-plaat. Reclameskits, quotes van de bomma en van psychologen doen het perspectief telkens kantelen als jumpcuts waarmee Yello zijn verhaal strak regisseert. Ook Kendrick Lamar gebruikte zulke technieken toen hij “Good Kid” voorzag van een ondertitel als “a Short Film” en ook de ruziënde partners uit “We Geve Ni Op” komen recht uit Mr Morale. Yello bevindt zich dus in goed gezelschap.
Staelens is bovendien een oersterke observator van onze kleine kantjes. Hoofdrolspeler Bennie wordt genadeloos gefileerd in het openingsnummer met zijn achteruitwijkende haarlijn, zilveren Renault als statussymbool en een lunchpauze “op den bureau”. Hij kiest bewust voor de carrière en blijft ‘s avonds liever binnen om tv te kijken. Er zijn geen uitspattingen, enkel pure focus om “het te maken in het leven”. Maar net zoals de zelfdestructieve Yello Staelens in “Waarom Ben Ik Zo Destructief” komt ook deze predikant van jomo de bodem tegen als hij de leegte in de spiegel peilt. Zijn nietsontziende ambitie gaat ten koste van zijn persoonlijk leven en de roes en de ratrace verschillen niet zo veel van elkaar. Zin en onzin doen er niet toe, het leven is er gewoon. De verlossing komt op het eind van de chouchou van de Belgische introspectieve hiphoppers, Dirk De Wachter: l’enfer c’est le manque des autres. We kunnen het niet alleen. Omring u met vrienden, leef erop los – maar liefst met mate. Anders dan Marcel mag Bennie op het einde wél het licht zien en dat stemt hoopvol voor Yello zelf.
Samen met Marcel vormt Bennie de twee zijden van een medaille en als we goed tellen zijn de zijden van een medaille daarmee uitgeteld. We zijn benieuwd wat Yong Yello volgende keer uit zijn hoed zal kunnen toveren, want dit is een formule waarmee spaarzaam moet worden omgesprongen. Het dramagehalte ligt wederom hóóg bij dit album, wat ervoor zorgt dat het bij momenten nogal vermoeiend is. Dit is niet iets om op endless repeat af te spelen, maar wanneer je het op het juiste moment afspeelt, is Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan productioneel en verhaaltechnisch opnieuw een tour de force.
