Als een honderd jaar oude piano kon vertellen, wat voor verhalen zouden we dan te horen krijgen? Verhalen over de oorlog, ontdekt singer-songwriter Joseph Arthur, maar ook over liefde, verlies en andere zorgen.
Joseph wie? Wel, zijn debuutalbum “Big City Secrets” is ei zo na twee decennia oud, hij werd gecoverd door zowel Michael Stipe als Peter Gabriel, verscheen op de soundtrack van Shrek 2, werd genomineerd voor een Grammy en werkte samen met Greg Dulli (Afghan Whigs), Ben Harper en het Praagse filharmonische orkest. Geen paniek echter als u ’s mans naam nooit eerder heeft gehoord. In alle eerlijkheid: “The Family” is al een half jaar uit en ligt al die tijd al ongemerkt stof te vergaren.
Het album begon met een piano met een verhaal: een Steinway Vertegrande die al sinds zijn constructie in 1912 in handen van dezelfde familie is gebleven, tot Arthur hem kocht in 2013. Al snel ontstonden verhalen over wat er sinds de aanschaf van het instrument allemaal met de familie gebeurd is of gebeurd zou kunnen zijn. En vervolgens zette Arthur zijn gitaar opzij om voor het eerst songs te schrijven op de piano.
De verhalen beginnen in 1912, het bouwjaar van de Steinway. In dat jaar zonk ook de Titanic en werd een zekere Ethel geboren in “Ethel Was Born”. Ethels moeder stierf vroeg, Ethels vader pleegde zelfmoord, Ethels man was een moordenaar. De tekst is zo simpel en rechttoe rechtaan dat hij aan Daniel Johnstons naïviteit doet denken. Het doet enigszins afbreuk aan de nochtans vrij serieuze thematiek en ook het sobere arrangement – ingehouden piano en stilletjes huilende gitaar – brengt niet écht redding.
En toen kwamen de oorlogen. In het catchy popnummer “Machines of War” neemt een piloot afscheid van vrouw en kinderen: “And when I’m gone please show them my picture / They are so young I hope they remember me”. Bij de gejaagde piano van “Daddy, the War machine” komen de kinderen zelf aan het woord: “Daddy has gone to war / I know what that means / He may die there and never come home / Fighting those men that want to kill us”. In het trieste “The Flag” wordt dat worst case scenario werkelijkheid: “The army came / They had your stuff / It’s in the basement / With the flag.”
Maar ook zonder oorlogen is er miserie genoeg. “You Wear Me Out” is een diepe zucht van een man wiens aan speed verslaafde vrouw de kinderen verwaarloost en in “Sister Dawn” herhaalt een moeder de fouten van haar eigen ouders. En dan is er nog de suizende spacerock van “With Your Life”, waarin een moordenaar aan het woord gelaten wordt: “I’ll throw your back up against the wall / Nobody here and nobody to call / Well I’ll shut off your light.”
Joseph Arthur is een multi-instrumentalist en doet op dit album alles zelf: stemmen, piano, gitaren, drums, synthesizers en beats. Het resultaat, net als op voorgaande albums, is een eclectische mix van mooie akoestische melodieën, aanstekelijke elektrische grooves, rauwe bluesgitaren, hiphopperige beats en ijle zangharmonieën. De vraag is echter vaak in hoeverre die de teksten complementeren: er is op “The Family” heel wat schoonheid te vinden, maar ondanks de inhoudelijke rode draad ontbreekt er enige samenhang. Toch is het zeer waarschijnlijk dat dit album her en der harten zal veroveren. Een keertje luisteren is dus wel het minste wat u kunt doen.
