Joseph Arthur :: The Graduation Ceremony

Sommigen hebben het voor bij het soppen van een madeleine in een kopje koffie, ons overkomt het met iets minder calorierijk. Joseph Arthur’s The Graduation Ceremony veroorzaakte namelijk een trip down memory lane door opnieuw in het verlengde van zijn vroeger werk te liggen. Loopt u even mee langs die laan?

December, 2005. Bij de plaatselijke platenboer ergens in bachten de kupe kiest ondergetekende de cd’s die ze op kerstavond, onder wijde belangstelling van een nog voltallig gezin, cadeau zal krijgen. Eén ervan werd uiteindelijk, door het aanlokkelijk excentriek artwork, Joseph Arthur’s Our Shadows Will Remain.

Juni, 2011. Hoewel de zaak van de platenboer opgedoekt is en het gezin niet langer voltallig is, wordt Our Shadows Will Remain nog vaak bovengehaald. Om maar te zeggen: er zijn geen zekerheden meer en de nood om aan iets — populistische politici, fundamentalistische fatwa’s of in dit geval een simpele plaat — vast te klampen wordt almaar groter: muziek als steun en toeverlaat dus.

In die zin kun je het ons moeilijk kwalijk nemen dat Our Shadows Will Remain onze favoriete Arthurplaat is en die vaak als norm blijven hanteren; er bestaat zoiets als de zogenaamde Magie Van De Eerst Gehoorde Plaat bij het ontdekken van een artiest. Die ontdekkingstocht bleek uiteindelijk nog voor meer houvast te zorgen met het rauwe debuut Big City Secrets en de experimentele pop van Redemption’s Son. Daarna volgden het wat doffere Nuclear Daydream en het door The Astronauts begeleide Temporary People dat jammer genoeg klonk als een clandestiene versie van Ryan Adams & The Cardinals.

Maar dan is er nu gelukkig The Graduation Ceremony, dat ons wel weer eensklaps meesleurt in een maalstroom van ten minste drie impressies die zijn vroeger werk ook al veroorzaakte. Rauw, want een nummer als “Midwest” grijpt terug naar die grimmige observatie van het Amerikaanse leven dat Big City Secrets ook al typeerde. Hees, want Arthur bedient zich opnieuw van een bijna falsetstem dat het net dat ietsje kwetsbaarder maakt, zie bijvoorbeeld “Horses”. Teder, want opnieuw staan er hartverscheurende nummers op zoals de bloedmooie afsluiter “Love Never Asks You To Lie” of “Gypsy Faded”: “Like that old saying goes/When you let your bird fly/And she comes back to you/Then she’s really yours and free/But this time you didn’t come back/So I guess you weren’t mine/I still love you of course but I let go of the need”.

Toch is de mea culpa niet enkel voor ons associatief brein, want een netwerk van verwijzingen bouwt Arthur uiteindelijk ook zelf een beetje op. “Watch Our Shadows Run” en “Over The Sun” verwijzen naar eerdere nummers maar getuigen tegelijkertijd van een soort cynische maturiteit. Bevatte “In The Sun” zo nog een afhankelijke, bijna naïeve twijfel, dan is “Over The Sun” een ronduit ontnuchterende kijk op die relationele afhankelijkheid: “When I cheat on you (…) I hope you know I loved you/As much as I need to be free (…) The sun will fade away”.

Uiteindelijk betreedt Arthur met The Graduation Ceremony na enkele mindere platen opnieuw hetzelfde pad van zijn vroegere werk. Geen wereldschokkends nieuws dus, maar wie zich daar niet aan stoort zal opnieuw kunnen genieten van een heel mooi album: een kleinood dat die welgekende tederheid met een ruw randje in zich draagt. Hetzelfde kleine verhaal opnieuw anders verpakt voor een publiek waarop welk Groot Verhaal dan ook weinig impact meer heeft. Om het wat eenvoudiger te stellen: Arthur laat duidelijk horen dat hij zijn koffie nog steeds het liefst zwart drinkt zonder melk of suiker, niet uit een kartonnen Starbucksbeker maar in een kop met een barst. Dat hij dat bakje troost wil delen wordt hem dan ook in dank afgenomen. En daar mag gerust een madeleineke bij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + 13 =