Joseph Arthur + Vandaveer

Het is en blijft toch bewonderenswaardig, hoe sommige
singer-songwriters jarenlang met de ene cd na de andere op de
proppen komen. Joseph Arthur is zo iemand wiens inspiratie uit een
bodemloze put gepompt lijkt te worden. Sinds 1996 heeft de
Amerikaan zeven studioalbums en nog een pak meer ep’s
bijeengeschreven, en het einde lijkt nog lang niet in zicht. De
door niemand minder dan Peter Gabriel ontdekte Arthur heeft door de
jaren heen dan wel een herkenbare stijl ontwikkeld, zichzelf
herhalen behoort niet tot zijn ambities en iedere plaat heeft dan
ook zijn eigen karakter. Wij waren alvast erg benieuwd naar wat we
te horen zouden krijgen in de AB Club.

Eerst was er echter nog de opmerkelijke passage van Vandaveer, een
Amerikaans duo bestaand uit de beminnelijke Mark Heidinger en zijn
zus Rose. De nummers van het collectiefje uit Washington waren soms
opzwepend, soms mysterieus en dan weer eens pakkend. Maar wat ons
nog veel meer raakte dan de mooie, maar ook weer niet zó speciaal
in het oog springende songs van Vandaveer, waren de stemmen van
Mark en Rose. Hij bleek te beschikken over een aangename en
herkenbare folkstrot, terwijl zij nog meer indruk maakte met haar
nu eens fragiele, dan weer heerlijk rasperige vocalen (denk Jewel
in de periode voor ze haar ziel verkocht aan platte
hitparadeproducers). Samen verzorgden ze de fraaiste harmonieën die
we sinds lang gehoord hebben. Het publiek wist het tweetal zodanig
te smaken dat ze zelfs mochten terugkeren voor een bisnummer.

Na de gezellige ontmoeting met de aimabele Mark en Rose, maakte
Joseph Arthur aanvankelijk een nogal stugge indruk. De New Yorker
met roots in Ohio heeft uiterlijk meer weg van Julian Casablancas
van The Strokes dan van de doorsnee singer-songwriter. Dat
rock-‘n-rolltrekje zit ook ingebakken in zijn schijnbaar nogal
onverschillige en weinig naar de toeschouwers toe geëngageerde
houding op het podium. Na een tijdje toe slaagde Arthur er echter
in het publiek sluipend op te zuigen in zijn muziek. Het werd
duidelijk dat, als hij al enigszins apathisch stond ten opzichte
van het optreden op zich, hij dat zeker niet was met betrekking tot
de songs en zijn uitvoering daarvan.

Joseph treedt de laatste drie jaar voornamelijk op aan de zijde van
zijn liveband The Lonely Astronauts, maar in de AB Club deed hij
het nog eens helemaal alleen, enkel met de hulp van een heus
arsenaal aan loopingmateriaal en distortioneffecten. Naast nummers
van op Arthurs laatste worp ‘Temporary People’, verwende de man ons
ook met intense versies van oudere tracks, waaronder de eeuwige
publieksfavorieten ‘Honey And The Moon’ en het onverwoestbare ‘In
The Sun’. Bij momenten stonden we haast te trillen van genot, en
toch leek het alsof er nog wat ontbrak toen Arthur het podium
afliep.

De zanger keerde echter gauw terug en in sommige opzichten leek het
erop alsof het optreden dan pas echt begon. Joseph leek helemaal
losgekomen, vond zich plots wel bereid een praatje te maken met het
publiek en was plotsklaps getransformeerd in de sympathieke
singer-songwriter die we kennen. Nog drie kwartier speelde Arthur
door en alles wat we nog wilden horen, kwam aan bod. We herinneren
ons vooral ‘Famous Friends Along The Coast’, ‘Redemption’s Son’ en
‘A Smile That Explodes’ als schitterende hoogtepunten, maar het
moet gezegd worden: Joseph Arthur verveelde geen seconde.

Met zijn onvoorstelbaar rekbare stem en eigenzinnige interpretaties
van eigen nummers onderscheidt Arthur zich moeiteloos van andere
grote en minder grote namen binnen zijn genre. Als u er dit keer
niet bij was, noteer dan voor de toekomst de woorden Joseph en
Arthur met grote, dikke letters in uw notaboekje, want deze man
moet u beslist eens live aan het werk gezien hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 4 =