Het Frans-Belgische drama La Vie d’une Femme is een film met weinig troeven: het verhaaltje – vrouw van vijftig stelt zich vragen over haar leven – is uiterst klassiek en de regie van Charline Bourgeois-Tacquet is weinig opvallend. De twee elementen die de prent interessanter maken dan ze op het eerste gezicht lijkt, is de aanwezigheid van de immer overtuigende Léa Drucker in de hoofdrol en het feit dat de fotografie in handen is van Noé Bach, een vakman die al lang meedraait, maar de laatste tijd van zijn sterkste werk aflevert, zoals ook mag blijken uit het nakende L’Espèce Explosive.
Bach voorziet La Vie d’une Femme van een degelijke maar zeker niet uitzonderlijke visuele omkadering, wat wil zeggen dat het meeste gewicht terechtkomt op de rug van Drucker die er wel degelijk in slaagt de film naar een hoger niveau te tillen. De actrice speelt Gabrielle, een chirurg die leeft voor haar job en zich allerlei existentiële vragen begint te stellen, net op het moment dat een schrijfster (Mélanie Thierry) haar volgt voor een boek en ze professioneel extra werk het hoofd moet bieden (een verhuis van de dienst en een wat geforceerde plotlijn over de oorlog in Oekraïne). De cineaste, die zelf ook het in hoofdstukjes onderverdeelde script schreef, benadrukt dat ze het heel bewust wou hebben over liefde en seks bij een oudere vrouw, maar geef toe, het is het soort synopsis voor een scenario dat op een bierkaartje past en nu niet meteen uitblinkt in thematische originaliteit.
Dat hoeft natuurlijk geen geslaagde film in de weg te staan, maar het is toch ontegensprekelijk zo dat het enkel de prestatie van Drucker is die alles draagt en bezieling geeft. Voor de rest is dit immers een verzorgd maar braaf opgezet artsendrama volgens regels die al sinds de reeks ER meegaan: veel discussies, morele problemen en geijkte Steadicambewegingen doorheen gangen en operatiekwartieren (getekend: de ervaren cameraman Guillaume Quilichini) met daar een extra persoonlijke laag aan toegevoegd, al is ook dat eigenlijk een conventie van dit soort verhalen. Het is dankzij het spel van Drucker dat we ons toch betrokken voelen bij het personage en dat de ritmiek van confrontaties en frustraties – het sterkste element in de regie – ook een beetje werkt. Houding, gezichtsuitdrukking en manier van reageren, Drucker heeft vaak niet meer nodig om de onderhuidse leefwereld van Gabrielle vorm te geven. Het is ook daarom dat we bereid zijn om mee te gaan in de wat voorspelbare plotwending die er aankomt en in de onvermijdelijke ontboezemingen en gesprekken die daarop volgen.
La Vie d’une Femme zal niemands idee zijn van een baanbrekend of overweldigend stuk cinema, maar de film is degelijk in beeld gezet, slaagt erin de gekozen thema’s – voor de hand liggend of niet – over te brengen, en dat te doen op een manier die steunt op het sterkste element dat voorhanden is. Dat is meer dan wat je van driekwart van dit soort drama’s kan verwachten en dat alleen al wil zeggen dat dit alles een beetje meer aandacht verdient. Al was een plaatsje in de hoofdcompetitie van Cannes dan misschien weer net wat te veel eer en wellicht vooral ingegeven door Frans chauvinisme.
