In Hollywood kan je even vlug afgeserveerd worden als een snelle klim maken op de carrièreladder. Gelukkig voor Zach Cregger is dat laatste van toepassing. Daar waar hij voor zijn langspeeldebuut Barbarian uit 2022 nog moest smeken om de financiering van zijn prent rond te krijgen zag hij voor zijn opvolger en lichtjes over-hypete Weapons drie jaar later het productiebudget al vertienvoudigd. Amper alweer een jaar later stoppen onder andere Columbia Pictures en Sony hem een budget toe dat nog eens verdubbeld werd voor de zoveelste live-action adaptatie van een razend populaire videogame-franchise. Toch opvallend, zeker gezien wat voor belabberde producties dat soort films vaak voortbrengen, maar vooral omdat het hier over Resident Evil gaat, een reeks van survival horror-games waarvan kwaliteit een constante is, maar waarbij de fans wel steeds op hun achterpoten gingen staan bij de zeven complete misbaksels van bioscoopfilms die daaruit voortkwamen.
Het merendeel van die voorgaande verfilmingen zijn verbonden aan Paul W.S. Anderson, de regisseur (niet te verwarren met Paul Thomas Anderson) die ons ook al mateloos op de zenuwen werkte met die andere afzichtelijke game-adaptatie: Mortal Kombat. Dat je de pers niet meekrijgt is één ding, maar als ook de hondstrouwe fanbase achter de succesvolle game-reeks van Capcom hun gal begint te spuwen weet je dat er veel zaken niet goed zitten. Waar men vooral op afknapte was de bijna complete afwezigheid van de echte Resident Evil-sfeer, of anders gezegd: de films leken nauwelijks een raakpunt te hebben met de beklemmende ervaring die gamers kregen op hun console.
De Resident Evil-games – de teller staat intussen op 31 – draaien rond een virusuitbraak veroorzaakt door experimenten van de mysterieuze Umbrella Corporation die mensen (en dieren) transformeren in zombies en andere afzichtelijke, hybride monsters. Het personage dat je bestuurt moet met beperkte middelen – spaarzaam zijn met kogels is altijd de boodschap geweest – zich een weg banen door donkere gangen, akelige landhuizen of nauwe steegjes waarin de vele creaturen elk moment op jou af kunnen stormen of strompelen. Wat de hele ervaring nog beklemmender maakt is het feit dat je regelmatig moet “back-tracken”, oftewel terugkeren waar je vandaan kwam omdat je plots voor een gesloten hek of deur staat waarvan je eerst de sleutel dient te zoeken. Niet zo evident om te doen als opgejaagd wild met zwetende handen die het stevig vasthouden van de controller tot een ware kunst verheft. Al die zaken weet Cregger redelijk goed te verwerken in zijn nieuwe adaptatie, dus wellicht mogen we nu wel zeggen: “Achtste keer, goede keer”. Cregger, zelf een loyale fan van de games, maakte er dan ook geen geheim van om zich niet zozeer te focussen op een bepaalde verhaallijn uit de game-serie, noch op de ware intenties van Umbrella Corporation in het fictieve Raccoon City, maar eerder te gaan voor een evocatie van de sfeer die gamers ervaren. Op visueel vlak zijn daar de nodige trucjes voor aangewend die allemaal niet meer zo vernieuwend zijn. Zo wordt er onder andere gewisseld tussen een eerste-persoonsperspectief (inclusief panning-shots voor het scannen van een ruimte) en de camera te laten zweven achter de geplaagde protagonist van het verhaal, in dit geval Bryan (met veel charisma en aanstekelijke naïviteit gespeeld door Austin Abrams) die als koerier van menselijke organen niet weet welke helletocht hem te wachten staat bij zijn nieuwste, maar dubbel betaalde opdracht.
Het moet wel gezegd dat de film iets te veel knipoogt naar die typische mechanismen van het spel. Leuk is het wel, maar wanneer Bryan zich voor een derde keer vastloopt en op zoek moet naar een andere route om een uitweg te vinden heb je het ook wel een beetje gezien. Abrams’ dialogen zijn ook wat beperkt tot het eindeloos – het wordt zelfs ergerlijk – herhalen van “No, no, no!” en “Fuck, fuck, fuck!” (Joe Pesci in een Scorsese-film is er niets tegen) en de toon wordt ook te vaak lichtvoetig om het ten allen tijde oprecht bloedstollend te houden. Dat alles neemt niet weg dat Resident Evil een onderhoudende rit blijft met een handvol goede vondsten (onder andere de scène met de lift!), die hier en daar sterk doet denken aan The Thing en de fantastische creaturen uit de koker van de Japanse horror-mangaka Junji Ito. Wat de monsters betreft mogen dus ook de die-hard fans op hun twee oren slapen, al zit ook daar een minpuntje in verscholen. Er wordt immers iets te gretig de kaart getrokken van CGI ten koste van practical effects waardoor de tentoongestelde gore soms zijn effect dreigt te missen.
