Na zes jaar stilte zijn ze terug, de heren en vrouw van Black Mountain. De vraag is: klinkt dit wandelende anachronisme op IV nog even aandoenlijk als vroeger? Ja en neen.
Ja, hun passage op Pukkelpop 2008 staat nog altijd in ons geheugen gegrift. Daar bliezen Stephen McBean, Amber Webber en co. ons van onze sokken. Ook de drie vorige platen van Black Mountain zijn memorabel, en dan vooral de eerste twee: het titelloze debuut dat barstte van de klassieke hardrock en het behoorlijk proggy, maar nog altijd stevige In The Future. Ook Wilderness Heart uit 2010 mocht er wezen, al was de impact ervan niet zo groot als bij zijn twee voorgangers. De rode draad in de muziek van Black Mountain? Een mix van klassiek aandoende hardrockriffs uit de seventies en broeierige sixties-psychedelica. Alsof Deep Purple, Black Sabbath en Pink Floyd een kind zouden baren.
Hoewel Black Mountain een paar jaar stil lag — de leden hielden zich onder meer bezig met zijprojecten zoals Pink Mountaintops en Lightning Dust, klinken de stoner-injectie, de samenzang tussen Webber en McBean (“You Can Dream”) en de spacy keyboards (“Space To Bakersfield”) nog altijd vertrouwelijk in de oren. En om duimen en vingers bij af te likken. Al zijn er toch belangrijke verschillen. Kort samengevat: IV is veel meer Pink Floyd dan Black Sabbath. Soms is het evenwicht zelfs een beetje zoek. De gemiddelde duur van de nummers op deze plaat is vijf minuten, iets langer dan zijn voorganger dus. Maar daarom zijn de songs nog niet beter.
Of toch wel? In de zweverige opener “Mothers Of The Sun” worden heavy riffs, psychedelische rock, een Jimmy Page-solo en portie pop tot een overhéérlijke cocktail gemixt. Maar zo’n lekkernij proeven we veel te weinig op deze plaat. Goed dat er nog stevige rock gemaakt wordt, denk je dan, al is “Constellations” (met opvallend seventies toetsenwerk) geen topschijf. Ze hebben al meer bevlogen nummers schreven, is het eerste wat in ons opkomt. “Florian Saucer Attack” dan maar? Jep: kort, krachtig en wild rockend, met alweer hevige toetsen: dat is wat we wilden horen. En ook het folky uitstapje (“Line Them All Up”) mag gehoord worden.
Sommige nummers worden door het overdreven toetsenwerk echter zo bombastisch dat ze te veel richting kitsch neigen. De start van “(Over and Over) The Chain” lijkt verdacht veel op die van “Shine On You Crazy Diamond”, maar boeit enkele minuten later al veel minder. Sluit qua stijl daarbij aan: het zeer spacy “You Can Dream”. Hiervoor lijkt het werkwoord wegdromen uitgevonden.
De vierde plaat van Black Mountain klinkt redelijk rustig en cheesy, zeker in vergelijking met de eerste twee. Is dat dan zo’n groot probleem? Neen hoor, maar de nummers die daardoor minder spannend zijn, kunnen wel een kleine teleurstelling opleveren. Gelukkig zijn er nog nummers als “Mothers Of The Sun” en “Florian Saucer Attack”. Die bewijzen dat Black Mountain nog altijd een van de betere klassieke rockbands van het moment. is Volgend credo blijft dus gelden: ga dat zien live, vuurwerk verzekerd.
Op 13 april speelt Black Mountain in de Botanique, een dag later staat de band op Roadburn. Op 10 juli keert de groep terug naar ons landje. Dan is Les Ardentes aan de beurt.
