Youth Lagoon :: Savage Hills Ballroom

Twee keer raden waar Youth Lagoon vandaan komt, en de eerste gok is waarschijnlijk Canada. Fout, maar we begrijpen dat: Savage Hills Ballroom klinkt alsof hij werd geschreven tussen de naaldbomen, zij het dan door een romantische ziel uit de zuidelijke westkust. Veel folkier dan zijn vorige platen, opener en met een melancholie die uit het noorden komt, schudt Trevor Powers op Savage Hills Ballroom zijn Californische jongenszieltje af.

Met een breekbaar toetsenmelodietje begint het, en daarnaast dan die hoge mannenstem die een heldere zanglijn inzet – niet meteen van Powers’ gewoonte. Voor het eerst krijgen we dankzij de verstaanbaarheid van de tekst een kijkje in de hersenpan van het jonge popgenie. Rooskleurig is het niet, maar bijtende ironie en psych-pop zijn al langer dan vandaag een beproefd duo. De voorstedelijke dromen en angsten uit zijn herinneringen worden ons geserveerd op een naar gewoonte niet al te complex muzikaal bedje van electro, Californische retrogitaren, reverb en poppy songstructuren. Al verdronken de vroegere nummers al vaker in melancholie, hier wordt nog veel vaker geopteerd voor romantiek, en durft een nummer al wel eens op een ballad te lijken. Instrumentals “Doll’s Estate” en “X-Ray” grossieren zelfs in fragiliteit.

Meer dan op de voorgaande platen trekt Powers de kaart van Amerikaanse hartenbrekers als Death Cab For Cutie en The Shins en tapt hij iets minder uit het trippy reverb-vaatje van Unknown Mortal Orchestra en co. Maar al stond Youth Lagoon in het verleden ook al garant voor kwetsbaarheid en liedjes van flanel, weten we vooralsnog geen blijf met de emotie op deze plaat. Powers laat het kinderlijke handgeklap en de crèmekar-melodietjes deze keer een kleinere rol spelen en net die hoopvolle, warme sound missen we. “No One Can Tell” belooft in het begin een catchy song te worden als weleer, maar zoals bij de meeste andere nummers worden we op het verkeerde spoor gezet.

Na zonneschijn komt regen, dacht meneer Powers, en hij maakte een plaatje dat niet meteen teleurstelt, maar ons wel op verschillende niveaus sentimenteel maakt over betere tijden. De hard-core indieliefhebber zal ook dit plaatje van Youth Lagoon zonder gemor in het hart kunnen sluiten, maar na de vorige twee platen waren de verwachtingen torenhoog, en die worden hier niet helemaal ingelost. Savage Hills Ballroom is een overgangsplaat op weg naar een meer persoonlijke sound, die nog niet helemaal werd omarmd maar duidelijk in zicht is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 3 =