Youth Lagoon :: 28 september Botanique

In de rotonde van de Botanique stonden maandagavond vier goede vrienden heel veel plezier te maken. Terwijl de ironie met een brede gimlach de zaal in werd geslingerd, bleef het publiek bedeesd in verwondering kijken hoe Trevor Powers en de zijnen de melancholie op z’n Amerikaans over hen uitsmeerden als zoete confituur.

De voorstelling van Savage Hills Ballroom komt twee jaar na de vorige plaat van Powers, en brengt wat veranderingen met zich mee. Meer echte instrumenten vertolken Powers’ kwelgeesten en kwamen in de plaats van de casio- en midigeluiden uit het verleden. Die sound maakt het geheel wat stroperiger dan vroeger, maar daar merkten we live gelukkig niets van. Aangezien de hele blazerssectie overzees transporteren een kostelijk en nogal onpraktisch grapje is, had de man enkele bevriende muzikanten opgetrommeld om het concert op te luisteren. Alhoewel die jongens zelf niet veel enthousiasme aan de dag legden, werd het concert levendig ingezet met “Officer Telephone”, iets wat ons een beetje van onze melk bracht. En niet omdat dat slecht was, integendeel: omdat het de ballen had die Trevor op de plaat even leek verloren te zijn.

Zoveel spierballengerol vertoonde de band, dat tegen het derde nummer de elektriciteit het al liet afweten. Zo’n heerlijk moment waarop iedereen smult van het direct contact met de muzikant en wenst dat het nog lang duren mag. Jammer genoeg werd door de al bij al korte stroompanne ook beslist het knappe nummer “No One Can Tell” te schrappen van de toch al zo korte setlist. Powers is zeer gelukkig met de hervonden versterking en vraagt ons hem succes te wensen met de rest van de set. Na de korte onderbreking gaat hij verder met “The Knower”, dat op cd niet erg veel om het lijf heeft maar live erg veel baat had bij een stevige drummer en vooral niet al teveel gedoe. Muzikaal minimalistisch maar een ritme dat iedereen te pakken kreeg, waren ze snel terug op gang. En dat op gang zijn mag u nogal letterlijk nemen: het ritme had ook ze zanger te pakken die het op een fameus rondhossen zette dat hij tot op het einde volhield. Jammer genoeg was zijn stem niet in een even goede conditie als zijn in witte sneakers en sokken gestoken beentjes; die geraakte tegen het einde van het optreden bijlange niet zo hoog meer. Trevor Powers is natuurlijk geen getraind zanger en zijn kinderlijke onstabiele stem is het nummer één handelsmerk van Youth Lagoon, maar wij worden toch altijd het meest geraakt door kindjes die gewoon op toon kunnen zingen.

Een optreden van Youth Lagoon is hartverwarmend, en de nummers zijn innemend mooi, en oprecht en bijna alles wat uw en bijna alles wat ons indie-hart verlangt. Maar we hebben zo het idee dat ze er meer kunnen uithalen. Investeren in het naar hier halen van die blazers bijvoorbeeld, zou de set het gouden randje kunnen geven waar het nu toch wel tijd voor wordt (wij kennen er wel een paar die het voor een prikje willen doen!), de gouden oogleden van Powers niet in rekenschap genomen. Wat decordressing zou trouwens ook geen kwaad kunnen.

Youth Lagoon blijft hetzelfde en dat is jammer genoeg niet erg verrassend, maar thuiskomen is natuurlijk nooit echt saai.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vier =