Het zou niet veel moeite kosten smalend te doen over Youth Lagoon, het vehikel van Trevor Powers. Nog zo’n hipster die wat dromerig komt doen, ondertussen zijn die bandjes stilaan inwisselbaar aan het worden. Of niet?
Het vreemde aan Youth Lagoon is dat alles wat zich tegen hen — live wordt Powers vergezeld van een zwijgzame jongen met een Fender — zou kunnen keren, in hun voordeel lijkt te werken. Powers steekt qua onverstaanbaarheid Michael Stipe moeiteloos naar de kroon en op muzikaal vlak duurt het een eindeloos aantal luisterbeurten vooraleer de songs van elkaar te onderscheiden zijn.
En toch. Op een of andere manier heeft Youth Lagoon met The Year Of Hibernation vorig jaar een debuutplaat uitgebracht die tot de meest fascinerende van de laatste jaren behoort. En daarmee ook tot de meest verslavende.
Live blijkt het duo moeiteloos die boven-de-wolken-sfeer van The Year Of Hibernation tot leven te wekken. Met dank aan een uitgekiende sfeeropbouw in de set. Opener “Posters” wordt namelijk ingezet als een ingetogen pianoballad die zowaar van Perfume Genius afkomstig had kunnen zijn. Maar wanneer plots de feedback komt aangegolfd en een kleine beat zijn intrede doet, is Youth Lagoon vertrokken.
Het duo scheert daarbij meermaals uiterst behendig langs de nodige valkuilen. De oo-hoo’s die zo nu en dan opduiken, zouden richting Coldplay kunnen duwen, maar daarvoor klinkt dit allemaal net dat tikje te bevreemdend. En wanneer Powers tussen de nummers door begint uit te wijden over zijn favoriete films, dan is dat in de eerste plaats ontwapenend.
Al is dat mogelijk een gevolg van de toestand waarin de jongeman zijn publiek brengt. Zo hypnotiseert Youth Lagoon moeiteloos met een zachtjes startend “Montana”, dat betoverend start en vervolgens open bloeit en daarmee doet denken aan een stralende glimlach op een meisjesgezicht.
Of neem “Cannons”, dat evenzeer het spel van opbouw perfect volgt. Bij momenten klinkt het duo daardoor zelfs episch, al is de muziek bovenal lieflijk van karakter en valt er in het tot dagdromen oproepende “17” zowaar levensadvies mee te pikken. Bovendien is Youth Lagoon niet bevreesd om een ietsiepietsie met dance te flirten, zoals blijkt uit het door heftige bassen ondersteunde bisnummer “Daydream”. Maar ook hier: het werkt. En dat is voorlopig de kracht van Youth Lagoon. Onder de schijnbaar inwisselbare klanken, ligt een wereld verscholen waarin het ontzettend leuk is ondergedompeld te worden. Een volgende sessie op een zomerfestival?
