DIT WAS 2015: Youth Lagoon :: ”Het leven is te kort om iets twee keer te doen”

De hele maand december blikt enola terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2015. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid in dook.

Met zijn derde langspeler, Savage Hills Ballroom, bracht Youth Lagoon in september de weemoed van de toen aanstormende herfst. Kon ook niet anders, met een plaat waarop frontman Trevor Powers in pure therapiemodus de dood van een vriend verwerkte. Zo hyperkinetisch als de Amerikaan op het podium is, zo ingetogen is hij ernaast.

Trevor Powers staat achteruitgeleund tegen de serre van de Botanique, dromerig lurkend van zijn Maesje. Net geland uit New York, “ik hou zoveel van die stad” zegt hij. Het is een van mijn favoriete plaatsen op de hele wereld, maar neen, ik zou er nooit kunnen wonen. Het is zo enorm duur. Bovendien denk ik dat de stad mij zou verstikken. Ik reis zoveel dat het eigenlijk niet uitmaakt waar ik woon. Idaho is zalig rustig en stil. Ik begeef me continu in chaotische situaties, dus ik heb het nodig om ergens thuis te komen waar ik stilte kan vinden. Het landschap is er trouwens geweldig. Boise is eigenlijk best een fijne plek, totaal niet zo geïsoleerd als je je voorstelt. En het is maar 45 minuten rijden tot midden tussen de bergen, waar je de rivier kan horen stromen.”

enola: Je teksten op Savage Hills Ballroom zijn veel duidelijker dan vroeger. Was dat een bewuste keuze?
Powers: “Het onderwerp dat ik had gekozen was verschrikkelijk hard. Bovendien begon ik me te comfortabel te voelen bij de manier waarop ik muziek benaderde, dus vond ik het tijd geworden om dat allemaal overhoop te gooien en iets volledig nieuws te doen. Ik heb het nooit fijn gevonden om twee keer hetzelfde te doen. Verveling heeft me al te snel beet. Trouwens, het leven is veel te kort om iets twee keer op dezelfde manier te doen.”

enola: In vorige interviews zei je al eens dat je er niet van houdt om in het verleden te leven. Maar jouw nieuwe album gaat volledig over iets dat al een hele tijd terug plaatsvond. Zou jouw nieuwe plaat volledig anders geklonken hebben mocht je dat niet hebben meegemaakt?
Powers: “Het zou sowieso helemaal anders zijn geweest. Het maakt niet uit of je nu iemand bent die in het verleden of in het heden leeft. Eigenlijk leeft echt niemand in het heden. Alle beslissingen die we maken zijn gebaseerd op wat er in je verleden is gebeurd, dus op die manier dicteert dat altijd wat er te komen staat.”

enola: Geloof je in het lot?
Powers: “Absoluut. Elke dag loopt zoals hij moet lopen. Alles heeft een reden.”

enola: Voor je met Youth Lagoon begon, studeerde je Engels. Geloof je dat het lot je tot op het podium heeft gebracht?
Powers: “Ik zag niet echt veel toekomst in mijn taalstudies. Ik studeerde gewoon omdat ik het gevoel had dat ik iets moest doen. Ik maakte wel al langer muziek, maar daar kon ik niet genoeg mee verdienen. In die periode ging het verschrikkelijk slecht met de Amerikaanse economie en kon ik nérgens een job vinden. Zelfs niet in een koffiebar. Dus elk weekend nam ik de trein naar het centrum van Idaho om daar een setje te spelen in het centrum van de stad. Op die manier kon ik toch nog iets verdienen terwijl ik studeerde. Ik wou vooral muziek maken maar zo’n opleiding kon ik me niet veroorloven. Daarom zijn de dingen op die manier gelopen.”

enola: Je klinkt veel positiever dan het lijkt als je naar je teksten luistert. Was jij geen misantroop, of beeld ik me dat in?
Powers: “ Nee hoor, alles wat ik maak is doorspekt met humor. Het is een soort persiflage van mezelf en de maatschappij. Het is zo gemakkelijk om alleen bezig te zijn met enkel ons eigen leven, zonder iets te geven om iemand anders. Als je naar een groepsfoto kijkt, kijk jij toch ook eerst naar jezelf, en daarna pas naar jouw vrienden? Iedereen doet dat. Ik vind dat grappig. Daarom heb ik bij de vorige plaat alles een gouden tint gegeven, om de draak te steken met zo’n soort gedrag. Het goud stond voor perfectie, iets zonder tekortkomingen. Iets onmenselijks, dus.”

enola: Hoe belangrijk is je look voor jou?
Powers: “Die is extreem belangrijk! Als het op mijn muziek aankomt, is het totaalconcept superbelangrijk. De albumcover, wat ik op het podium draag, wat mijn band draagt, de manier waarop alles wordt voorgesteld. Dat is allemaal deel van dezelfde kunst. Er moet goed over nagedacht worden, en alle elementen zijn voor mij even belangrijk. Ik zoek naar congruentie.”

enola: Je hebt veel tattoos. Zijn die ook deel van dat totaalconcept? Kun je me vertellen wat ze voorstellen?
Powers: “Wel, er is er één die mijn overleden nonkel symboliseert, die ik heel graag zag. Dit is mijn huis, en deze herinnert mij eraan kalm te blijven. Hier staat “You are with me’. Ik heb deze laten zetten omdat ik geloof dat God steeds een oogje in het zeil houdt. En oh, dit is een stukje macaroni. Macaroni met kaas en hesp is mijn favoriete eten.”

“­Al mijn tatoeages herinneren mij aan iets. Mensen kijken sowieso veel naar hun eigen huid, dus is dat wel logisch. Ik heb een paar verschrikkelijke tatoeages op mijn rug, maar ik heb daar geen spijt van. Tatoeages worden een deel van je lichaam, en het gaat mij niet om het verhaal achter de tattoo, maar om het verhaal van het laten zetten van de tattoo.”

enola: Denk je dat muziek mensen kan veranderen, of zelfs de maatschappij?
Powers: “Volgens mij kan muziek mensen zeker in betere mensen veranderen. Muziek werkt vooral als een genezingsproces. Het helpt mensen beter om te gaan met de wereld. Of dat nu trieste of blije muziek is, mensen zijn altijd wel bezig met het proberen te plaatsen van iets dat hen overkwam. Sommigen kiezen ervoor dat te negeren, sommigen omarmen het. Daar gaat het om, denk ik.”

enola: Had je kunnen leven met wat er gebeurt is als je deze plaat niet had kunnen maken?
Powers: “Ik denk dat ik er gewoon op een andere manier had mee leren omgaan. Ik moest die plaat maken omdat ik zo in elkaar zit, dat is nu eenmaal hoe ik de dingen aanpak. Muziek maken is altijd een deel geweest van mijn leven, zelfs als kind..Ik kan me mijn leven niet zonder muziek inbeelden. Toen ik jonger was, had ik twee keuzes. Ik was goed in muziek maar ook in baseball, ik was heel sportief. Ik kon het niet allebei blijven doen, dus moest ik kiezen. Het is muziek geworden, en ik heb geen flauw idee waar ik zou staan zonder. Maar ik geloof in het lot, dusja, er is geen ‘what if’.”

enola: Journalisten vragen je vaak naar je angststoornissen. Toch lezen we in het antwoord dat de angst niet meer zo aanwezig is. Heb je het gevoel dat men probeert een karikatuur te schetsen?
Powers: “Ik ben helemaal niet zo’n bang mens. Da’s typisch journalisten. Ik begon serieus muziek te maken op mijn 21. Ik was toen inderdaad nog jong en ik heb er lang over gedaan om mijzelf te leren begrijpen. Er zijn toen wel wat verhalen op het internet terechtgekomen. Ik heb lang met veel zaken geworsteld, maar ik denk dat dat voor de meeste mensen wel het geval is. Ik was wel abnormaal angstig toen ik jonger was, en op mijn 21e heb ik beslist om daar open over te zijn. Dat is zijn eigen leven beginnen leiden. Grappig dat ze mij dat nog steeds vragen want ik ben nu verre van angstig, ik voel me veel meer in balans dan vroeger. Maar zelfs de grote journalisten doen dat.”

enola: Naar het schijnt heb je een paar bijzondere technieken om jezelf tot rust te brengen. Vertel ons eens over jouw zoutwatertank.
Powers: “Wel, het is een ‘gevoelsverminderingstank’. Het is een soort van groot bad in een box. Het geheel klapt dicht en dan is het de bedoeling dat je er 45 minuten tot een uur in drijft, op het zoute water. Toen ik er net mee begon is het moeilijk om niet helemaal te verdwalen in de gedachten waarmee je de tank binnenkwam. Paniek is op die manier nooit veraf en het is makkelijk op je te laten gaan in jezelf opspannen eerder dan ontspannen. Maar hoe vaker je het doet, hoe beter je wordt in jezelf kalmeren. Je kan het gebruiken als een soort meditatie. Ik vind het absoluut fenomenaal.”

Ben jij iemand die zijn gedachten helemaal kan uitschakelen?
Powers: “Nee, het is me nog nooit gelukt om die knop helemaal om te draaien. Maar ik raak wel tot op een punt waarop ik mijn hoofd zo tot stilte heb gedwongen dat ik meer gefocust ben als ik uit het bad stap, en meteen naar huis kan gaan om te schrijven. ‘t Is zeker geen magie, maar het helpt.”

Youth Lagoon staat op 14 februari 2016 in Trix.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × drie =