Marina & The Diamonds :: Froot

“Past eras”. Onder dat kopje schuift Marina Diamandis op haar website haar laatste twee platen opzij. De boodschap is duidelijk: immer voorwaarts, want op Froot kiest ze alweer voor andere kleurschakeringen in haar poppalet. Een handvol oorwormen is het resultaat, maar ook deze derde van Marina & The Diamonds laat ons toch wat op onze honger.

Van aanstormende belofte naar has been: dat is van deze kant van het kanaal gezien de carrière van Marina & The Diamonds in een notendop. Zo enthousiast debuut The Family Jewels werd onthaald, zo ontgoochelend was de al te hard door platte popbeats en een warrig concept beïnvloedde opvolger Elektra Heart. Te streng, natuurlijk: in thuisbasis Groot-Brittannië en zelfs de Verenigde Staten gooide die tweede plaat nog hogere ogen dan de eerste, en is Marina Diamandis een bonafide popster.

Dat is Katy Perry ook, Miley Cyrus nog meer, zonder dat we daar bij enola van wakker liggen. Toch zijn we al jaren geneigd deze Griekse Britse iets meer krediet te geven. Daarvoor was The Family Jewels iets te sterk in de eindsprint, waarin al eens naar de jonge Tori Amos werd geknipoogd, bleek de dame iets te veel zelf te beslissen wat ze wilde. Diamandis is iemand met een visie, en die drijft ze ook door, of u dat nu goed vindt of niet. En of we dat hele Elektra Heart maar een dikke vette sof vonden.

Bonuspunt voor ons: ook Marina zelf is al lang niet meer te spreken over die overgeproducete tweede plaat waarvoor ze in zee ging met hete superproducers die gewoon zijn het hersenloze trutje van de dag van beats te voorzien. En dat alter egogedoe had ze anderhalf jaar geleden ook wel gehad. Een andere boeg om één en ander over te gooien was snel besteld, en daar is Froot, een veelkleurige neonbedoening die opnieuw de parmantigheid van haar debuut uitademt, en waarvoor enkel met David Kosten aan de andere kant van het studioglas werd gewerkt en met het halve Everything Everything en een Curedrummer als begeleidingsband.

En dus kan een beetje disco in de titeltrack wel. “Froot” is een brok speelsheid waarin Diamandis over een stampende beat een gelukzak haar liefde verklaart: “come on fill your cup up / looking for some good luck (…) Hanging like a fruit ready to be juiced”. Ze heeft ons dan al de gospelachtige opener “Happy” in de maag gesplitst; een klassiek “ik zie het licht”-hymne waarin de bijna dertigjarige eindelijk beseft dat ze zelf verantwoordelijk is voor haar geluk. Het is een gedurfde zet om op zo’n noot af te trappen, maar ze raakt er mee weg. Meer nog: zelden haar wendbare stem beter tot zijn recht horen komen dan in deze track.

Sterker nog is “I’m A Ruin”, een straffe big ballad met een helder inzicht: “I played with your heart and I could treat you better but I’m not that smart”. Meneer was haar iets te easy, ziet u. Niet proper, en ze weet het. Ook in het rockende “Forget” wordt herkauwd, maar met minder spijt: “I’ve made mistakes but I believe that everything was worth the fight”. Het is ook pop zoals pop bedoeld is: met een melodie nergens minder dan meefluitbaar, de juiste breaks op de juiste plaats om het volgende refrein nog net dat tikje aanstekelijker te maken.

Het is dan ook betreurenswaardig dat Froot daarmee het beste heeft gehad. Een tweede helft levert met “Gold” en Solitaire” weinig herinnerenswaardig op, in het refrein van “Weeds” piept ze waarlijk ondraaglijk. Liever horen we Diamandis de jongensachtige diepten van haar strot verkennen, zoals in “Can’t Pin Me Down” – in essentie het riedeltje van “Oh No!” van op The Family Jewels — en een stoer “Savages” (“Underneath it all we’re just savages” – you don’t say, Marina, twitter gevolgd op Stevaertdag of zo?) dat ook al nadrukkelijk naar dat debuut knipoogt.

“an indie artist with pop goals”, zo beschrijft Marina & The Diamonds zichzelf. Dat is teveel ambitie op haar bord; haar muziek mist de randjes die goeie indiemuziek heeft. Maar het maakt op zich ook geen hol uit; misschien wel de boeiendste popartieste van haar generatie zijn is al heel wat, en dat is deze artieste ondanks alle schoonheidsfoutjes. We blijven benieuwd wat de volgende move van juffrouw Diamandis zal zijn, en dat is meer dan we van Miley Cyrus of Katy Perry kunnen zeggen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 16 =