Marina & The Diamonds :: Electra Heart

Beste mijnheer en mevrouw Warner, ouders van Marina Diamandis — op school beter bekend als Marina & The Diamonds.

Aan het begin van dit schooljaar heeft u ons gevraagd om uw dochter te laten overgaan naar het poponderwijs. We hebben u toen gewaarschuwd dat dat met haar eigenzinnige karakter geen goed idee was, en we vrezen dat haar eindwerk Electra Heart ons gelijk nu een beetje bewijst. Marina heeft goed haar best gedaan, maar dit ligt haar niet.

Goed, u wilde dat ze les kreeg van meesters Stargate (die Rihanna lieten ontbolsteren met “S&M”), Dr. Luke (nog steeds de mentor van Katy Perry) en Rick Nowels (die al hele generaties popprinsjes en -prinsesjes hielp opgroeien, waaronder Madonna en Nelly Furtado), maar ook zij sloegen aan het fronsen toen ze met het concept voor deze plaat afkwam. Begreep u wat ze wilde zeggen toen ze zei dat Electra Heart alles is waar ze niet voor staat, maar ze er vervolgens niet in slaagt om nog het verschil uit te leggen tussen haar en dat “geen echt alter ego”? Om eerlijk te zijn: we hebben er in de leraarskamer zwaar over gedebatteerd of Marina zichzelf nog wel kon volgen in haar theorieën over “de corrupte kant van de Amerikaanse ideologie, de corruptie van het zelf”. Veel leraars vroegen zich af of Marina met de keuze die u haar hebt doen maken zichzelf niet heeft verraden, en dat heeft proberen te verdoezelen met een conceptuele draai of vier.

Marina heeft dus haar best gedaan, maar al die theorieën hebben uiteindelijk maar een platte boenkplaat afgeleverd die nooit het niveau haalt waarop meester Stargate, Nowles en Dr. Luke de lat leggen. Waarom toch die voortdurende kermisbeat daar doorheen? Zou “Power & Control” zo’n minder nummer zijn geweest als het niet had gestampt? En was de Scrillexballad “Lies” of de autistisch beukende beat van “Living Dead” echt nodig? We moeten elke keer vijf minuten bijkomen als dat refrein over ons heen walst.

Het is een verademing als “Teen Idle” — waarin Marina wegdroomt over hoe ze toch liever een populaire cheerleader was geweest (“I wanna be a real fake”) — weerklinkt of afsluiter “Fear And Loathing”, die ze op haar eentje schreef in de pianostudio van de school. Dan weet je: ze heeft die dreun niet nodig om een deftig popnummer te schrijven. Ze kan dat. Dat bewees ze vorig leerjaar met The Family Jewels. Ze leek toen ook gelukkiger, trouwens, vond u niet?

Maar alstublieft, praat haar uit het hoofd om ooit nog spoken word-stukjes te doen. De strofes van “Homewrecker” doen ons steevast onder het kussen kruipen van plaatsvervangende schaamte, en het refrein slaat vervolgens als een tang op een varken. Zelfs meester Nowles wist duidelijk niet waar hij het had, toen hij dat nummer hielp schrijven.

Is het dan allemaal verloren, het werk van dit leerjaar? Ach neen. We horen graag de temperamentvolle opener “Bubblegum Bitch” die nog wel eens een danskeethit zou kunnen worden, of de dramatische pop van “State Of Dreaming”. Maar het weegt allemaal toch zo licht. En “Starring Role” vonden we echt een goed nummer. Mooie metafoor van Marina om te beschrijven hoe haar vriendje haar eigenlijk niet ziet staan tot de kleren uitgaan. Ziet u? Er zit iets in die meid. Dwing haar geen richting uit die haar niet ligt. Schaamt u zich niet zo voor haar.

Mijnheer en mevrouw Warner. Wij blijven er van overtuigd dat het indieonderwijs Marina nog steeds meer te bieden heeft. Laat u niet meeslepen door die andere ouders — we kennen ze: de oude mevrouw EMI, de chichi-Universals, de wat burgerlijke Sony’s – die zeggen dat dat minderwaardig is. Ook met zo’n diploma is het mogelijk een mooie carrière uit te bouwen, en als u het ons vraagt heeft Marina alle kwaliteiten om het daarmee echt te maken in het leven. Laat u haar nu toch voor één keer zelf kiezen. We weten zeker dat ze in haar derde jaar dan echt tot bloei zal komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − vijf =