Heavy Love boeit van begin tot eind. Eerst bekende Mark
Lanegan fan te zijn en enola kan niet anders dan volgen.
Vanaf de eerste warme crunch van een noot wensen we dat “om te
tremoloën” was opgenomen in de Dikke Van Dale, want opener “Sometimes”
tremoloot erop los. De drum valt al snel heel doelgericht in en na enkele
momenten horen we Duke Garwoods krakende stem. Het is geen verrassing dat
Heavy Love geproduced werd door Mark Lanegan. Garwood vormde
enkele jaren geleden een duo met hem op het album Black Pudding en
klinkt even intens en doorrookt als zijn ondertussen goed bevriende collega. Iets
nasaler wel en met een donkere vibrato die doet denken aan Flying Horsemans
Bert Dockx.
Gitaar, bas en drum zijn de constante begeleiding van het album, maar
worden stuk voor stuk gedragen door Garwoods stem. Waarheen? Zo laag
mogelijk. De titel “Heavy Love” is niet voor niets gekozen: de meeste nummers
hebben een zware, lage klank, maar worden toch zo bezongen dat ze licht en
liefdevol klinken. Uitzonderingen zijn nummers zoals “Snake Man”, waar een
hogere baslijn, een mondharmonica en zachte gitaarklanken samenkomen in een
mid-range groove met een herhaling van “shake me down and steal my gold” als
bluesy en catchy zanglijn.
Even sterke zinnen vinden we terug in praktisch elke andere song. Zo
pakt Garwood in “Sometimes” uit met de zin “now we catch fire in the pouring
rain” en horen we verder op de plaat een herhaalde “pour some honey in
my ear”. Hij speelt wel vaker met beeldkrachtige tegenstellingen, zoals in de
titels “Burning Seas”, “Summertime In Hell” en, als we dit als een contradictie
mogen lezen, “Heavy Love” zelf. De woorden op zich zouden met een andere
zanger veel kracht verliezen, maar Dukes inleving kan je voelen.
En net daar komen we Garwoods grootste kracht tegen: elk nummer wordt
gebracht met intense emotie, hoe paradoxaal en metaforisch de teksten ook zijn.
Die abstractie houdt Garwood niet tegen om zijn volledige ziel in een nummer
te leggen, waardoor ook de luisteraar elk bezongen gevoel gewaar wordt. We
krijgen hier geen rechtstreekse liefdesverklaringen of “wee mij”-blues, maar een
subtiele en toch overduidelijke verwerking van die typische songthema’s.
Op een kleine tien jaar tijd als muzikale nomade is Duke Garwood van
beginneling gegroeid tot een doorgewinterde songschrijver met een even
doorgewinterde stem. We hopen dat die het lage timbre van Heavy Love
nog enkele decennia langer kan aanhouden.
