Liefhebbers van lo-fi keken vorig jaar ongetwijfeld uit naar de release van Ariel Pinks nieuwe plaat. Dat het langverwachte eindresultaat nog weinig van slaapkamerpop weg had en vooral gepolijst studiowerk liet horen, zal velen doen snakken hebben naar een authentieker geluid. En laat dat nu net zijn waar Alex Giannascoli, alias Alex G, voor staat: ambachtelijke indie met een edge.
De universiteitsstudent uit Pennsylvania, die met Trick in 2012 al een album achter zijn naam zette, wordt wel eens vergeleken met Elliott Smith zaliger. Een enorm compliment voor de songwriter, al dient het gezegd dat de nummers van Alex G minder fatalistisch klinken dan de hersenspinsels van eerstgenoemde. Daar waar Smith vaak songs boetseerde vanuit een soort pijnlijke noodzaak, leeft Alex G zich op DSU af en toe uit met speelse, lichtvoetige melodieën. Bovendien durft hij hier en daar te goochelen met noise-uitbarstingen, zoals tijdens “Serpent Is Lord”. En hoewel Alex G niet vies is van enige subtiele dissonantie, loert de melancholie toch steeds om het hoekje. De meerstemmige vocals van “Harvey” (“I love you Harvey / I don’t care”) vormen daarvan een mooi voorbeeld.
De arrangementen klinken opvallend vol voor een plaat die nochtans volledig in Giannascoli’s appartement werd opgenomen. De jongeman heeft dan ook veel aandacht besteed aan de klanklandschappen op de achtergrond: het orgeltje van “Sorry”, de meewarige honky-tonkpiano op het einde van “Boy”, de gitaren die tijdens “Black Hair” zachte fluittonen voortbrengen… Alex G is ongetwijfeld een songsmid met veel oor voor detail. Los daarvan slaagt hij er ook in om verrassingen in te lassen: net wanneer DSU wat eenzijdig begint te klinken, laat hij de funky eightiesgitaar van “Promise” op ons los, om het nummer vervolgens met pittige modulaties te injecteren. Een hoogtepuntje.
Natuurlijk heeft de aanpak van Alex G onvermijdelijk iets puberaals: zijn muziek is moeilijk los te koppelen van het beeld van de met zichzelf worstelende eenzaat die, gezeten op zijn bed met de gitaar op de knie, zijn angsten van zich af probeert te schrijven. Maar wanneer het resultaat “Hollow” heet, of zo complex klinkt als afsluiter “Boy” of het eerder vermelde “Promise”, vluchten die goedkope associaties naar een donkere uithoek van het bewustzijn. Op dergelijke momenten inspireert Giannascoli vooral verwondering over het feit dat hij op 21-jarige leeftijd al zo veel melodieuze maturiteit in zijn werk weet te leggen.
Alex G maakt muziek volgens een bekende formule, maar voorziet zijn songs van rijkelijk gelaagde instrumentatie en boeiende harmonieën, en levert zodoende met DSU een fris staaltje ambacht af dat zonder blozen naast de betere singer-songwriterplaten van het jaar mag staan. Een jongen om in de gaten te houden!
