Een olifantendracht, daar leek het wel op. Het zesde album van Wu Tang Clan was al aangekondigd in 2011 en werd naargelang de bron (clanleden) aangekondigd voor 2012, maar kwam finaal in juli 2013 uit om het twintigjarig bestaan van de clan te vieren. Maar net zoals het geval was bij 8 Diagrams (2007) leken er nog aardig wat plooien gladgestreken te worden tussen de verschillende leden, in het bijzonder tussen producer/drijvende kracht RZA enerzijds, Raekwon, the chef en (in mindere mate) Ghostface Killah anderzijds.
Het lijkt wel een herhaling van de vorige opnamesessie nu dezelfde leden opnieuw het moeilijkst te overhalen waren om een bijdrage te leveren, daarbij valt de finale release van het album bijna samen met de nieuwe soloplaat van dissidente stem Ghostface Killah. Dat het sinds de eeuwwisseling niet meer zo goed botert tussen de verschillende leden is al lang een publiek geheim. In het bijzonder de nogal dictatoriale aanpak van producer/meesterbrein RZA (ook gekend als “the abbot”) is voor velen een doorn in het oog, niet in het minst omdat zowel de soloalbums van de clanleden als die van het collectief niet langer het kritische of commerciële succes van de eerste worpen halen.
Dat de abt het grimmige geluid van de eerste platen achter zich liet op 8 Diagrams zorgde voor de nodige kritiek maar ook positieve geluiden. De breuk met het verleden was niet noodzakelijk een slechte keuze, of hetzelfde gezegd kan worden van A Better Tomorrow is voer voor discussie. De keuze voor een soulvolle aanpak is verrassend, in die zin dat hoewel soul altijd een essentieel element van het geluid uitgemaakt heeft, het nooit zo “stroperig” geklonken heeft als op deze plaat. De ruige ondertoon is opnieuw grotendeels weggelaten maar in tegenstelling tot 8 Diagrams is er weinig voor in de plaats gekomen, behalve misschien het knagende gevoel dat het voor alle deelnemers aanvoelde als een verplicht rondje.
Klonk “Ruckus in B Minor” op de David Letterman Show nog spannend, dan valt het na meerdere luisterbeurten op dat de songs wel enkele hooks hebben, maar als geheel niet weten te beklijven. De productie van RZA is zoals steeds vakmanschap maar weet zichzelf nergens vast te haken aan de “rhymes” van de mc’s. Ook de drum ’n bassritmes van “Felt” getuigen van een vakmanschap dat zich niet voortgestuwd weet door een noodzaak, terwijl Ghostface Killah noch Cappadonna de indruk geven veel aandacht te besteden aan de muzikale ondersteuning en eenvoudigweg hun “lines droppen”.
Het gevoel dat geen van de deelnemers zijn hart in de plaat gelegd heeft, komt nog sterker naar voor in “40th Street Black/We Will Fight” dat zoveel potentieel in zich draagt dat het pijnlijk is te horen hoe het niet waargemaakt wordt. ”Mistaken Identity” is in eenzelfde bedje ziek, terwijl de chaotische start van “Hold The Heater” de song al vleugellam maakt vooraleer het nummer echt van start kan gaan. Dat “Crushed Egos” en “Keep Watch” de aandacht weten te trekken, maakt pas echt duidelijk hoe zwak de plaat is naar Wu Tang-normen. In andere, betere tijden zouden deze songs als vulsel beschouwd worden, aardig maar niet memorabel. Nu stijgen ze uit boven het met zichzelf geen blijf wetende “Miracle” terwijl het naar Dusty Springfield refererende “Preacher’s Daughter” een zwaktebod is.
Wanneer met “Pioneer The Frontier” de duisternis eindelijk de plaat binnen kruipt, is het kalf al grotendeels verdronken. “Necklace” heeft enkele interessante ideeën maar wordt geregeld onnodig onderbroken door flauwe filmsamples. ”Ron O’ Reil” en het soulvolle “A Better Tomorrow (2014)” zetten een laatste sprint in die netjes overloopt in “Never Let Go” en “Wu Tang Reunion”, dat ondanks de wat “schmaltzy” sample uit the O’Jays’ “family Reunion” toch het gevoel weet op te roepen dat alles koek en ei is of kan worden binnen shaolin land. Het is de “happy ending” op het einde, maar het is nog maar de vraag of het volstaat om wat er aan voorafgaat zomaar van tafel te vegen onder het motto dat alles vergeten en vergeven is.
Wu Tang Clan was ooit een fenomeen waar rekening mee diende gehouden te worden, zowel collectief als solo stonden de clanleden vooraan in de hiphopwereld. Het meesterplan van RZA om de industrie te controleren werkte perfect voor de eerste zeven/acht jaar dat de Wu Tang meedraaide, na de eeuwwisseling begonnen echter steeds meer breuken in het front te verschijnen en stonden niet alle neuzen meer in dezelfde richting. 8 Diagrams het eerste clanalbum na het overlijden van Ol’ Dirty Bastard klonk ondanks de dissidente stemmen scherp en boeiend, zelfs al was te horen dat niet eenieder zich vinden kon in de nieuwe marsrichting van RZA.
Op A Better Tomorrow lijkt eenieder water bij de wijn gedaan te hebben, maar het compromis klinkt te berekend alsof geen van de leden het achterste van zijn tong wou laten zien. Het is die terughoudendheid die de “jubileumplaat” ten grave draagt. Hoe getalenteerd de verschillende leden/spelers ook mogen zijn, wanneer iedereen zich terughoudend opstelt en het op een rondje speels schaduwboksen houdt, zal er geen magie ontstaan. A Better Tomorrow laat vooral horen hoe de plaat had kunnen klinken zo de Wu Tang Clan er zelf nog in geloofd had.
