Dankzij beruchte uithangborden als Merzbow en Nurse With Wound wordt industrial noise al snel geassocieerd met massaproductie en een constante zoektocht naar de overtreffende trap. De impact van het genre is daardoor wat in verval, want wie zit er nog te wachten op de zoveelste knopjesdraaier die nog net dat tikkeltje meer lawaai kan produceren?
Nochtans ging de oerkreet waarmee Pharmakon, het soloproject van Chardiet, zich twee jaar geleden aan de wereld kenbaar maakte niet onopgemerkt voorbij. Hij kwam namelijk uit de keel van een éénentwintigjarige blondine. Margaret Chardiet groeide op in New York waar ze mede dankzij haar punkgezinde ouders al heel vroeg in aanraking kwam met allerhande locale kunstcollectieven. Na enkele EP’s debuteerde ze in 2012 met Abandon dat verscheen op het hippe Sacred Bones label waar onder andere ook David Lynch tegenwoordig zijn muzikale ei legt. De plaat kreeg terecht veel lof toebedeeld, want ze was veel meer dan een hoop teringherrie. Vooral het ijzingwekkende gekrijs maakte indruk, maar ook de primitieve ritmes en loops van feedback en ander stoorgeluid, zorgden voor een uniek en krachtig geluid.
Er zou ook een Europese tour volgen maar toen sloeg het noodlot toe. Chardiet onderging in allerijl een zware operatie en was drie weken lang aan het ziekenhuisbed gekluisterd. Het is daar dat de opvolger voor Abandon vorm kreeg. Bestial Burden gaat over de zwakte van het menselijke lichaam en hoe dat lichaam van de ene dag op de andere de geest in de steek kan laten. Iets wat ze aan den lijve aan het ondervinden was. Wanneer in leven blijven een zware opgave wordt en elke ademhaling de laatste kan zijn, dat is het moment waarop albumopener “Vacuum” lijkt te doelen. Het is een collage van een hijgende Chardiet die van intens naar ondraaglijk evolueert. Na anderhalve minuut snak je naar, jawel, adem. Wat later doet ze er in “Primitive Struggle” nog een schepje bovenop met walgelijk gerochel en gehoest.
De andere nummers bouwen verder op het geluid van Abandon en missen hun effect niet. Al moet gezegd dat er weinig gebeurt in een nummer als “Intent Or Instinct”. Eens de chaos in een loop gevangen wordt, blijft die zich eindeloos herhalen, waardoor er van enige muzikale variatie geen spoor is. Dat wordt natuurlijk ruimschoots goedgemaakt door het werkelijk onnavolgbare geschreeuw dat ergens te situeren valt tussen Gnaw, Mike Patton en Yamantaka Eye. Zo wordt ook “Autoimmune” een huiveringwekkend klankspel waarin ze als een bezetene haar teksten (onverstaanbaar) scandeert.
De technische mogelijkheden zijn tegenwoordig onbeperkt en menig lawaaimaker trapt dan ook in de val van overdaad, met een vormeloos en karakterloos geluid als resultaat. Chardiet laat zich echter niet vangen en zet duidelijk haar bakens af waardoor haar muziek een eigen gezicht krijgt en dat is straf. Maar het zorgt ook voor wat beperkingen die ervoor zorgen dat de nummers hier en daar wat aan interne spanning missen. Bestial Burden is een sterke tweede en doet vooral ongeduldig uitkijken naar wat we van Pharmakon nog mogen verwachten.
