Yevgueni doet het even rustig aan, wat frontman Klaas Delrue de tijd gaf om de chansonnier te zijn waar hij als jongen van droomde. Het levert een geslaagde soloplaat met enkele serieuze uitschieters op.
Klaas Delrue was altijd al een chansonnier in het diepst van zijn gedachten. Zo deelt Yevgueni zijn naam met een nummer vol scheten (daarover verder meer) van Serge Gainsbourg. En als klaas Delrue hoort dat iemand Yevgueni iets te resoluut in het vakje van de kleinkunst wil zetten, zal hij steevast de sterkere band met het chanson aanhalen.
Dat verschil is niet altijd even duidelijk, maar ons lijkt chanson iets meer zin voor pathos, veelgelaagde productie en vooral ook humor te hebben. Kleinkunst is een jongen met een boodschap en een gitaar. Een echte chansonnier speelt enkel als het echt moet gitaar en houdt de handen vrij voor een weids gebaar, een goed glas en een gitanes. Een chansonnier is flegmatiek, humeurig, houdt ook van romantiek en kent zelden schaamte. Brel, Gainsbourg en Aznavour zijn chansonniers. In ons taalgebied zijn Ramses Shaffy en vooral Herman van Veen de grote mijnheren: zangers die hun stem met graagte barok laten galmen tegen een verpletterend arrangement. Om maar te zeggen: kleinkunst is voor kampvuur en zeepkist, chanson is voor concertzaal of doorrookt café.
En ja, delen van Risquons Tout lijken geschreven voor Olympia of Carré (producer Wouter Van Belle is er ongetwijfeld ook de juiste galm gaan opzoeken). Vooral de titelsong zwelt aan tot een weids gearrangeerde hymne vol melancholie en levensvreugde: ‘Risquons-tout, toi et moi. On n’a jamais rien eu quand-même /… / Peu importe, on dit que demain c’est la fin du monde’. Het is het slotakkoord en meesterlijk hoogtepunt van een afwisselend album dat getuigt van liefde voor het lied in alle gedaanten.
Zo waart doorheen “Pacman” de geest van eighties-country (met toefjes “Eye of the Tiger” en het geniale “Highwayman” van o.a. Johnny Cash) rond en lijkt Robbie plots Clyde te heten. De song opent zoals we Delrue al veel in het Nederlands een song hebben horen aansnijden, maar mag in de refreinen tegen het zwerk galmen, zoals Yevgueni dat zelden doet. Ergens in “Pacman” schuilt minstens een herwerkte Robbie-song, maar die saga wordt in drie minuten vlot overstegen.
“Elisa” en “Fenêtres” zijn wel vertalingen van Yevgueni-songs en daarom misschien een beetje overbodig. “Elisa” krijgt een geslaagd nieuw arrangement en aangepaste tekst, maar “Fenêtres” voegt weinig toe aan het Nederlandstalige origineel. Het streepje Yevgueni kan zanger en fans misschien wat houvast bieden, maar Risquons-tout heeft dat niet nodig: de negen nieuws songs zijn sterk genoeg om op eigen benen te staan.
”Seul”, “A la gare”, “Crème Solaire” en “Avion” zijn de vertrouwde verhalende bespiegelingen over wat is, geweest is en zou moeten zijn. Nu eens vrolijk en uptempo, dan weer snijdend of melancholisch. Over meningen op internet, de schone in het station, vakanties als kind en een lief dat ook ver van hier een thuis heeft. Arrangeur en producer leven zich uit, waardoor Delrues teksten mooi ingekleurd worden. “Pas que je voulais pas” biedt verstilling en een pakkende tekst over omgaan met mensen in hun laatste levensweken. Niet toevallig muzikaal verwant aan Yevgueni’s “Veel te mooie dag”.
Er is echter — zoals het een chansonnier betaamt — ook ruimte voor humor en baldadigheid. “Echolalie” is een schaamteloos poppy aanklacht voor al te veel herkauwde, geretweete of nagekwaakte meningen. Leuk en slim gemaakt, maar de song had net iets gebalder gemogen. Beter zijn de vettige groove, strakke strijkers en het scheterig getoeter (daar heb je Gainsbourg weer) van “Cons Pétants”: een verslavende aanklacht tegen het managementees: ‘Il y a que du vent qui sort”.
De passie en de droom van Delrue maken van “Pacman”, “Pas que je voulais pas”, “Cons Pétants” en “Risquons Tout” topsongs die doen hopen dat het niet bij dit ene album blijft. Delrue vliegt zonder Yevgueni mooie kanten uit. Op dit solodebuut soms nog net dat tikje te twijfelend, maar chansonnier Klaas Delrue mag hopelijk nog veel uit de kast, al dan niet met Yevgueni.
