The Gaslight Anthem + Chuck Ragan




De volwassen punkers van The Gaslight Anthem werden afgelopen
zondag in de AB voorafgegaan door Chuck Ragan.
Voor de frontman van Hot Water Music aan mocht treden was het
echter eerst aan de rockers van Sharks om de zaal op te warmen.
Helaas konden we ook vandaag weer niet rekenen op de NMBS want onze
trein spoorde met meer dan een half uur vertraging Brussel Centraal
binnen. Chuck Ragan dus, een akoestische folkset met duidelijke
wortels in de punkrock, het zal nooit helemaal ons ding zijn maar
de afgeladen zaal smaakte het geheel alvast.

In juni 2008 stond The Gaslight Anthem nog in de
Frontline in Gent, met een verse ”59 Sound’ om te presenteren.
Februari 2009 bracht hen naar een uitverkochte Botanique en
afgelopen zomer waren ze een van de revelaties in de Marquee van
Werchter. Geen wonder dus dat naar deze passage in de AB met volle
verwachting werd uitgekeken. De zaal was al enkele weken
uitverkocht en het viel ons vooral op dat we hier met een zéér
divers publiek te maken hadden. Een zéér enthousiast publiek ook.
Toen Brian Fallon en co het podium betraden, zagen we een oprecht
verrassende blik als reactie op de manier waarop ze door de AB
werden onthaald. Het viertal zette hun set in met ‘The Spirit Of
Jazz’, van op hun meest recente worp ‘American Slang’. Waarna ze op
een verschroeiend tempo ‘Boxer’, ‘Senor and The Queen’ en recente
radiohit ‘The Diamond Church Street Choir’ op ons afvuurden.
Voorlaatst genoemde song zorgde er samen met ‘Blue Jeans &
White T-shirt’ en ‘Wherefore Art Thou Elvis’ dat de debuut-ep van
TGA, ‘Senor and the Queen’, zeer goed vertegenwoordigd was deze
avond.

De setlist was overigens een perfecte combinatie van nummers van de
drie albums van deze heren uit New Jersey en voorgenoemde ep.
Hoewel de nummers uit ‘American Slang’ op heel veel bijval konden
rekenen, was het wel duidelijk dat ’59 Sound’ de absolute
publiekslieveling was. ‘Old White Lincoln’, ‘Film Noir’ en vooral
‘Great Expectations’ werden meegescandeerd alsof ons leven ervan
afhing. Fallon is duidelijk ook een frontman die weet hoe hij op
z’n publiek in moet spelen: hij entertaint, maakt oogcontact,
vertelt verhaaltjes en deelt ons tussendoor ook even mee dat ze het
valse
we-gaan-weg-maar-moedig-ons-aan-en-we-zijn-gauw-terug-voor-een-bis
toch maar achterwege gaan laten om zo meer nummers te kunnen
spelen. Afsluiten doen ze met ‘Here’s Looking At You Kid’, gevolgd
door een begeesterd ‘In The Backseat’. Soms kregen we een beetje de
indruk dat ze té veel nummers in een te korte tijdspanne wouden
spelen, maar hé, we kregen wel al onze favorieten te horen dus de
treinrit huiswaarts was er eentje die werd begeleid door een
gelukzalige glimlach.

Meer afbeeldingen
HIER

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − acht =